Monday, May 28, 2018

Spirit and meaning

   





   Every celebration is essentially an attribution of meaning. To the specific day, and everything it includes. Conveyor of the meaning is the spirit.The personal and, beyond this, the collective. Beyond them, with but also out of them, the Holy Spirit.
   Attributing a meaning to everything...Wherever there is a meaning, there is a festivity - and respect and love. Wherever there is love and respect, there is God. Isn't this the essence of life? The cultivation of mind is conducted according to meaning, isn't it? Meaning defines and determines our choices and decisions, doesn't it?
  "Never mind! This isn't meaningful!",we say and withdraw from somebody or something. A shallow person is usually called "mindless" (without a mind to give meaning to their actions, their thoughts, their life). "Mental", "spiritual" is everything that can be conveyed and acknowledged by the mind, by the spirit, so it has a meaning...Moreover, through the heaps of information we encounter - or even we are inundated with - every day, which pieces do we keep? Only the ones that have a meaning to us, a meaning recognized and processed by our brain, either consciously or subconsciously...
   Whatever delineates and specifies our thoughts, our actions, our behavior, is the meaning coming out of our interraction with our environment, isn't it? It is the common resultant of our inner world and outside world, isn't it? If we seperate those two worlds, don't all the problems emerge? (Yes, even the financial ones - only in a more indirect way than the emotional and psychological). Isn't it when we try to apply the meaning of others on our life that we lose it? Because every one of us, and especially those who consciously try to attribute a meaning to their daily life, is unique, in the sense that the meaning is constructed personally and inter-personally, with a dynamics surpassing the "common sense".
   After all, quitting every kind of meaning or the inability for a meaning to be found is the operative reason - as well as the main characteristic - of depression, isn't it? Isn't this also the alienation developing through every mechanistic kind of activity?
   Meaning is what swats gossiping down, meaning is what maintains the personal attitude and self-esteem of a person, meaning is what constitutes the driving force for someone to move on in their life. Meaning is what directs each one of us towards their professional actvities and career. Meaning is what builds effective co-operations. Meaning is what anchors authentic relationships - or tears them down. Meaning is what forms the circumstanes of a life and opens the path. This is why the paths are many and various, according to the meaning given by each person. Of course, the final destination is one, regardless of how many will manage to keep it in sight and arrive there.
   All those who have found their meaning can try to preserve it, and those who are still searching should not quit and go on. They will inevidably find it. Furthermore, if it keeps on changing as they grow up, they should not be afraid but let it guide them.

Πνεύμα και νόημα




Κάθε γιορτή είναι κατ' ουσίαν απόδοση νοήματος. Στη συγκεκριμένη μέρα και όσα αυτή περιλαμβάνει. Φορέας του νοήματος, το πνεύμα. Και πέρα από το ατομικό, το συλλογικό. Και πέρα από αυτά, μαζί και έξω από αυτά, το Πνεύμα το Άγιο.
Νοηματοδοσία λοιπόν σε όλα. Όπου νόημα εκεί και γιορτή – και σεβασμός και αγάπη. Όπου αγάπη και σεβασμός, εκεί και Θεός. Αυτό δεν είναι και η ουσία της ζωής; Με βάση το νόημα δε γίνεται η περίφημη καλλιέργεια του πνεύματος; Αυτό δεν καθορίζει τις επιλογές και τις αποφάσεις μας;
“Δεν έχει νόημα!”, λέμε κι αποτραβιόμαστε από κάποιον ή κάτι. Ο κενός άνθρωπος ονομάζεται “ανόητος” (χωρίς νου να δώσει νόημα στις πράξεις, τις σκέψεις, τη ζωή του). “Νοητό” πάλι, αυτό που μπορεί να αποδοθεί με το νου, άρα έχει νόημα.... Αλλά και από το σωρό των πληροφοριών που συναντούμε (ή που πια μας βομβαρδίζουν) καθημερινά, ποιες συγκρατούμε; Φυσικά, όσες έχουν κάποιο νόημα για μας, το οποίο αναγνωρίζει και συγκρατεί ο εγκέφαλος είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα...
Ό,τι ορίζει και καθορίζει τις σκέψεις, τις πράξεις, τη συμπεριφορά μας, δεν είναι το νόημα που βγαίνει από την αλληλεπίδρασή μας με το εξωτερικό περιβάλλον; Δεν είναι η κοινή συνισταμένη του “έσω κόσμου” με τον “έξω κόσμο”; Αν διαχωρίσουμε τους δυο κόσμους, τότε δεν προκύπτουν όλα τα προβλήματα (ναι, και τα οικονομικά - αλλά με μια πιο έμμεση διαδικασία απ' ό,τι τα συναισθηματικά ή ψυχολογικά); Όταν προσπαθήσουμε να προσαρμόσουμε το νόημα των άλλων πάνω στη δική μας τη ζωή δεν είναι που τη χάνουμε; Καθώς ο καθένας μας – και ιδίως όσοι συνειδητά προσπαθούν για τη νοηματοδοσία στην καθημερινότητά τους – είναι μοναδικός και δεν είναι “του κόσμου τούτου”, με την έννοια ότι το νόημα διαμορφώνεται προσωπικά και διαπροσωπικά, με μία δυναμική έξω από την “κοινή λογική”.
Μήπως η παραίτηση από κάθε νόημα ή η αδυναμία να βρει κανείς νόημα σε ό,τι κάνει, δεν είναι η γενεσιουργός αιτία – αλλά και το βασικό χαρακτηριστικό – της κατάθλιψης; Αυτή δεν είναι και η αλλοτρίωση που επέρχεται μέσα από κάθε μηχανιστικού τύπου δραστηριότητα;
Το νόημα είναι που καταρρίπτει τα κουτσομπολιά, συντηρεί την προσωπική στάση και αυτοεκτίμηση του καθενός και αποτελεί την κινητήρια δύναμη να προχωρήσει κανείς στη ζωή του. Το νόημα είναι που κατευθύνει καθένα μας στην επαγγελματική του δραστηριότητα και σταδιοδρομία. Το νόημα είναι που οικοδομεί αποτελεσματικές συνεργασίες. Το νόημα είναι που στερεώνει γνήσιες σχέσεις – ή τις καταρρίπτει. Το νόημα είναι που διαμορφώνει τις συνθήκες μιας ζωής και ανοίγει το δρόμο. Γι' αυτό και οι δρόμοι πολλοί, ανάλογα με το νόημα που δίνει ο καθένας. Βέβαια, ο προορισμός είναι ο ίδιος, άσχετα με τον πόσοι θα καταφέρουν να τον κρατήσουν μέσα στο “νοητικό τους ορίζοντα” και να φτάσουν σ' αυτόν τελικά.
Όσοι το έχουν βρει το νόημά τους, ας προσπαθήσουν να το συντηρήσουν κι όσοι το ψάχνουν ακόμα, ας μην κουραστούν και ας συνεχίσουν. Θα το βρουν κάποια στιγμή, αναπόφευκτα. Αν πάλι, καθώς μεγαλώνουν, αυτό αλλάζει, ας μη φοβηθούν, ας το αφήσουν να τους οδηγήσει

Saturday, May 26, 2018

Fusion Of Senses



Like of the lies far away frontiers
and of the moments current plucks
thoughts are running through
from our Here to our Now
within the voids swollen by the distance
throw some codes for me to come.
Taste has found remedies.


Several people are defencefully absolute keepers
and several others open and hear life
The duplicate voices 
converse with the gaps
within the buttons tormented by the composition
hang some eigths for me to come.
Hearing has found a metal.


When the accounts saw sideways
and the cubisms passed out
at the open fog
the waves consented
within the sparks dominated by optics
sprinkle some nods for me to come.
Vision has found a glade.


Much as faithfully the landfills ooze
and Sundays vent out fragrances 
chemical ingredients
exceed in our breaths
within the freon gas deceiving the buds
spread a fresh breeze for me to come.
Smell has found an ally.


Every time the etesian winds crusade
and the miserables whip fibers
into regular exclamation points
will comes forth on the bow
within the touches passing through the wires
feel my current so that I come.
Touch has found its senses.



Z.K.


Σύντηξη Των Αισθήσεων





Όπως των ψεμμάτων πέρατα της Γης
και των στιγμών βύσματα ροής
διατρέχουν λογισμοί
από το Εδώ ως το Τώρα μας
μες στα κενά που διαστέλλει η απόσταση 
ρίξε κώδικες για να ρθω.
Βρήκε η γεύση ιάματα.


Άλλοι είναι αμυντικά απόλυτοι ταγοί
ενώ άλλοι ανοίγουν και ακούν ζωή.
Οι διπλότυπες φωνές 
συνομιλούν με τα χάσματα
μες στα κουμπιά που τυραννάει η σύνθεση
κρέμασε όγδοα για να ρθω.
Βρήκε η ακοή μέταλλο.



Όταν έβλεπαν στραβά οι λογαριασμοί
και λιποθυμούσαν οι κυβισμοί
στης ομίχλης τ' ανοιχτά
συμφωνούσαν τα κύματα
μες στις λάμψεις που διαφεντεύει η οπτική
σκόρπισε νεύματα για να ρθω.
Βρήκε η όραση ξέφωτο.


Όσο κι αν πιστά ζέχνουν οι χωματερές
κι αναβλύζουν μύρα οι Κυριακές
χημικά συστατικά
υπερισχύουν στις ανάσες μας
μες στο φρέον που ξεγελάει τους κάλυκες
άπλωσε φρέσκια πνοή να ρθω.
Βρήκε η όσφρηση σύμμαχο.


Κάθε που εκστρατεύουν οι αληγείς
και τσιρώνουν ίνες οι δυστυχείς
σε τακτά θαυμαστικά
βγαίνει στην πλώρη η θέληση
μες στ' αγγίγματα που περνούν απ' τα σύρματα
νιώσε το ρεύμα μου για να ρθω.
Βρήκε η αφή τις αισθήσεις της.

Monday, January 2, 2017

FOLK-LIKE SONGS I





Of the petrified woman

You're looking for the man that holds the keys to love for years.
Till now your crust is firmly closed; not even the sun can get through.
Waves keep on passing by; you stay there for ages.
You find a cavity on the rock, a shelter to sustain you
so that you stop breaking on it, so that you stop bleeding.
That is alright this way! At least the pain is over.
Or maybe you delude yourself and think it's getting better...
And, where does the key holder stand? There, in the shade of olives.
And you? You keep on finding it awkward how the road has missed you
just before reaching the resource, only few steps away.
Meanwhile, you found a lantern and shed light on every acre and stone
and then the sun came, sat on them, to expell the winter.
Washed by voices and tunes, your place became a nightsky
and now your road is bringing forth the key holder you expected.






ΔΗΜΟΤΙΚΑ Ι






Της πετρωμένης


Γυρεύεις χρόνια ολόκληρα τον κλειδοκράτορά σου.
Ως τώρα το καβούκι σου κλειστό στο φως του ήλιου.
Περνούν τα κύματα, περνούν και φεύγουν· εσύ μένεις!
Βρίσκεις θαλάμι κούφωμα στο βράχο να κουρνιάσεις,
να μη χτυπάς πια πάνω του, να πάψεις να ματώνεις.
Ας είναι κι έτσι! Χάνεται τουλάχιστον ο πόνος.
Ή έστω ξεγελιέσαι πια και λες πως λιγοστεύει……
Κι ο κλειδοκράτορας; Εκεί στη σκιά του ελαιώνα.
Κι εσύ απορείς αμήχανα πώς σ’ έχασε ο δρόμος
πριν φτάσεις στη διέξοδο μονάχα λίγα μέτρα.
Μα βρήκες λύχνο, φώτισες κάθε γωνιά και πέτρα
κι έκατσε ο ήλιος δίπλα σου να διώξει το χειμώνα.
Από φωνές και μουσικές ξαστέρωσε ο τόπος
και τώρα βρίσκει ο δρόμος σου τον κλειδοκράτορά σου.




Saturday, December 17, 2016

Christmas - Χριστούγεννα

(Salvador Dali, Christmas, 1948)



Unabridged celebrations of the gap

Steps forwards not towards

Mixed privacy

Conformed unity

Ornated distance

Articulate ambiguity

Limits are called cold

Boundaries are called snow

Open means victim

Respect means weakness

Vision is folly

Choise is extravagance

Interest is ground

Balance is not interest

Playing is paying

The only WE there is

is when I am above you.


Merry Christmas, Babel!
Happy one more year!



Αγεφύρωτος εορτασμός του χάσματος

Βήματα μπροστά κι όχι προς τον άλλο

Μπερδεμένη ιδιωτικότητα

Ομογενοποιημένη ενότητα

Στολισμένη απόσταση

Εύγλωττη αμφισημία

Τα όρια ονομάζονται κρύο

Οι περιορισμοί χιόνι

Ανοιχτός σημαίνει θύμα

Σεβασμός σημαίνει αδυναμία

Το όραμα είναι τρέλα

Η επιλογή πολυτέλεια

Το κέρδος είναι έδαφος

Η ισορροπία δεν είναι κέρδος

Για να παίξεις πληρώνεις

Το μόνο ΕΜΕΙΣ που υπάρχει

είναι όταν ΕΓΩ είμαι πάνω από σένα.



Καλά Χριστούγεννα, Βαβέλ!
Ευτυχισμένη μια ακόμα χρονιά!