Tuesday, September 4, 2012


(Ζαφειρια Κωστοπουλου)


Ηλιαχτίδα πέρασε μέσα

απ' το συμπαγές γαλάζιο τ' ουρανού

Εγια-μολα, εγια-λεσα,

σ' αυτοσχέδιο νερό αόρατου κρουνού

κι έδεσε λιμάνι η καρδιά.

Βιρα τις άγκυρες τώρα

μέσα στο τραγούδι του μικρού βοριά.

Μάινα την ψυχή που πήρε φόρα

κι έσκισε τα σύννεφα

σαν τη μαχαιριά

που της πέταξε πολλαπλή η χίμαιρα.

Μ' "ευχαριστώ" τελειώνει το τραγούδι

μ' "ευχαριστώ" αρχίζει πια να ζει

μεσα στα φύκια μια πνοή

που ήταν σταματημένη.

Στο τέλος βρήκε την αρχή.


A sunbeam got through 

the solid blue of the sky.

Stretch the sails, furl the sails,

on a makeshift water 

from an invisible fountain.

Hearts tied ropes on dock then.

Up anchors now,

in the song 

of the apparent wind.

Govern the soul 

which got impulsive

and tore the clouds

like a rocket heading

to a marvelous universe.

Set it to a steady orbit.

Phrasing “thanks” the song fades out

Phrasing "thanks" a new life begins

for a breath taken

within the sparks 

from a prolific friction: 

in the end it found a start.


(written in 1989)

No comments:

Post a Comment