Tuesday, February 19, 2013

Resuming Forth (fragment)

Fragments Reunify (Z.K. 2013)

The piece of paper inside the bag held those words:

 “I sedated my days because I wanted to control them. Pain was an obstacle I didn’t know how to pass over. I deliberately turned into a machine trying to conform and fit; trying to uniform. I renounced all my favorite things in order to become mainstream. Frames I’d set on my own, disregarding the real dynamic frames of life. And I fell into lethargy, hibernating for a makeshift survival. I thought this would be the end of my personal duel between mind and heart, by imposing the first on the latter.
 Of course, I was wrong. Apart from what the common sense claims, there also can be irrational logic and rational emotion. A truth I avoided. A truth I failed to recognize. Until I felt numb, drained...From time to time, I wandered aimlessly in a fabulous universe that once had offered me doors to open and indulge into whatever had defined me until then; until that night when a spindle had prickled my finger. One day a melodic kiss flew like a dove, stirred my soul and I started stepping. Awkwardly, but decisively. I opened. Ajar first. Ajar still. Trying to re-adjust, to re-exist again. I’ve got to remember. I’ve got to learn. And I’ve got to love. Afar, closer, in every scope. Not like a hurricane, but mostly like a breeze. Love not by suffocating, but by acceptance and support. Will I manage? I’m not sure. I really doubt. But I think I know how. With faith and hope, my indispensable tools. I’ve got to go on now. I’ve got to live”.

 And she did. Always thankful for having been given the wrong identical bag at the theater coat check that worthwhile night of awakening, she adopted this new pace in her life and made every effort to keep it.


Monday, February 18, 2013

Δίδυμα Αγαλματίδια - Twin Statuettes

Πέτρες στη μορφή                                       Stones on the face
Πώς να πιστέψεις                                        How to believe
Πως αύριο                                                    That tomorrow
Ο ήλιος                                                          The sun
Το καλόδεχτο                                               The welcome
Πρώτη αναψηλάφιση                                  First retrace
Το πεδίο έπεται                                           The field is following
Περίμενε    Περίμενε                                  Wait       Wait
Νά 'το χαράζεται                                         Here it is incarved
Το μήνυμα αλήθεια στην πέτρα               The true message on the stone
Έλα ετοιμάσου                                             Come get ready
Έρχονται οι κανόνες                                  The canons are coming

Άστρα το πρωί                                           Stars in the morning
Πώς να διαλέξεις                                       How to select
Ο χρόνος                                                     Time
των Παραδείσων                                       Stabilizes Heavens
στυπόχαρτο                                                Like an ink pad
Βγες να τους μαζέψουμε                          Get out to gather them
Καθαρά κι ανθρώπινα                              Neatly as humans
Θυμήσου με     Θυμήσου με                     Remember me  Remember me
Δεν παραβιάζεται                                      The gateway from me to you
Το πέρασμα από μένα σε σένα                Doesn't get violated 
Έλα ξεκουράσου                                        Come and rest
Πέρασαν οι αιώνες.                                   The eons lapsed 


Creative Commons LicenseΑυτό έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.


Φωνές  παιδιαρίζουν
κι  η   σκέψη  ανεμίζει
σα  λευκή  αλφαβήτα
που  απλώνει  ο  δάσκαλος
στo  σκοινί  της  γραφής
μα  την  παίρνει  η  ραθυμία
πάνω  απ’  τις  στέγες  των  σωμάτων

Συλλαβίζει  η  μέρα

Αρκουδίζει  ο  χρόνος

Τα  παιδιά  σχηματίζουν  αλήθειες

σ’  οθόνες  ψυχοκυμάτων

και  στήνουν  παγίδες
στους  κυνηγούς
για  να  μην τις πετύχουν

Γνώμες  εξατμίζονται
Σε  λίγο  θα  περάσουνε  γύπες
και  θα  κρύψουν  το  φως
Πού  θα  ‘ναι  τότε  οι  κυνηγοί

Διαβάζει  το  μέλλον
και  γράφει  ορθογραφία  τα  λάθη
που  αποζητά  η  εφηβεία
για  ν’  αφομοιώσει  την  ύλη
της  παγκόσμιας  τάξης
Όσο  κι  αν  είναι  πρωί  ακόμα
έχει  εξετάσεις  το  τέλος


Voices are frolicking
and thoughts are flapping
like a white alphabet
unfolded by the teacher
on the clothesline of writing
suddenly taken away by sluggishness
over the roofs of our bodies

The day is spelling out
Time is crawling on all fours
The kids are shaping truths
on soul-wave screens
and set traps for the hunters
so that they won’t get them

Opinions are evaporating
Soon some vultures will pass by
and they’ll dim the light
Where will the hunters be then?

The future is studying
and, as a dictation, writing the mistakes
sought by adolescence
in order to absorb the material
of the universal order
Although it’s still morning
there are some finals at the end.


Creative Commons LicenseΑυτό έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

Friday, February 1, 2013



Η μοναξιά είναι ένα δοχείο.
Μπορεί να σε τρομάξει όταν βρεθεί άδειο μπροστά σου.
Κι εσύ μπορείς να το γεμίζεις με σκέψεις.
Έχουν όμως ημερομηνία λήξης...
Ακόμα κι αν το κλείσεις αεροστεγώς,
αυτές χαλάνε, έτσι παστωμένες εκεί μέσα.
Κι από στολίδι, το δοχείο γίνεται φόβητρο – ή βδέλυγμα.
Αν πάλι το γεμίσεις με το χώμα σου
και φυτέψεις δυο – τρεις προσευχές,
θα 'χεις φρέσκα μυρωδικά για το μαγείρεμα
στις στιγμές σου με τους άλλους.
Θα τους κάνεις νόστιμη τη διαμονή,
τη συντροφιά τους μαζί σου...
Θα έχεις ένα επιδόρπιο να τους δώσεις...
Τη ζεστασιά του φούρνου και του τζακιού...
Κι αν φύγουν και σ' αφήσουν ξανά μόνο,
ή δεν καταλάβουν τι τους προσφέρεις και γιατί,
η γλάστρα της πρώην μοναξιάς σου
θα έχει πάντα ένα κλωνί βασιλικό
να στολίζει τον όποιο σταυρό σηκώνεις.



Solitude is a container.
It may alarm you when it appears empty in front of you.
And you may fill it up with thoughts.
They have an expiration date though...
Even if you seal them hermetically in it,
they can always rotten, crammed in there.
Or you may fill it up with your soil,
and plant two or three prayers.
Then, you'll have fresh herbs
for your cooking moments to share with others,
you'll be able to spice up their accommodation,
their time spent with you...
You'll have a treat to offer them...
The warmth of an oven or a fireplace...
Well, if they go away and leave you alone again,
or they don't apprehend what you provide them with and why,
at least the flowerpot of your former solitude
will always hold a stem of basil
to ornate whichever cross you're carrying.


Creative Commons LicenseΑυτό έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.