Monday, February 18, 2013


Φωνές  παιδιαρίζουν
κι  η   σκέψη  ανεμίζει
σα  λευκή  αλφαβήτα
που  απλώνει  ο  δάσκαλος
στo  σκοινί  της  γραφής
μα  την  παίρνει  η  ραθυμία
πάνω  απ’  τις  στέγες  των  σωμάτων

Συλλαβίζει  η  μέρα

Αρκουδίζει  ο  χρόνος

Τα  παιδιά  σχηματίζουν  αλήθειες

σ’  οθόνες  ψυχοκυμάτων

και  στήνουν  παγίδες
στους  κυνηγούς
για  να  μην τις πετύχουν

Γνώμες  εξατμίζονται
Σε  λίγο  θα  περάσουνε  γύπες
και  θα  κρύψουν  το  φως
Πού  θα  ‘ναι  τότε  οι  κυνηγοί

Διαβάζει  το  μέλλον
και  γράφει  ορθογραφία  τα  λάθη
που  αποζητά  η  εφηβεία
για  ν’  αφομοιώσει  την  ύλη
της  παγκόσμιας  τάξης
Όσο  κι  αν  είναι  πρωί  ακόμα
έχει  εξετάσεις  το  τέλος


Voices are frolicking
and thoughts are flapping
like a white alphabet
unfolded by the teacher
on the clothesline of writing
suddenly taken away by sluggishness
over the roofs of our bodies

The day is spelling out
Time is crawling on all fours
The kids are shaping truths
on soul-wave screens
and set traps for the hunters
so that they won’t get them

Opinions are evaporating
Soon some vultures will pass by
and they’ll dim the light
Where will the hunters be then?

The future is studying
and, as a dictation, writing the mistakes
sought by adolescence
in order to absorb the material
of the universal order
Although it’s still morning
there are some finals at the end.


Creative Commons LicenseΑυτό έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

No comments:

Post a Comment