Friday, February 1, 2013



Η μοναξιά είναι ένα δοχείο.
Μπορεί να σε τρομάξει όταν βρεθεί άδειο μπροστά σου.
Κι εσύ μπορείς να το γεμίζεις με σκέψεις.
Έχουν όμως ημερομηνία λήξης...
Ακόμα κι αν το κλείσεις αεροστεγώς,
αυτές χαλάνε, έτσι παστωμένες εκεί μέσα.
Κι από στολίδι, το δοχείο γίνεται φόβητρο – ή βδέλυγμα.
Αν πάλι το γεμίσεις με το χώμα σου
και φυτέψεις δυο – τρεις προσευχές,
θα 'χεις φρέσκα μυρωδικά για το μαγείρεμα
στις στιγμές σου με τους άλλους.
Θα τους κάνεις νόστιμη τη διαμονή,
τη συντροφιά τους μαζί σου...
Θα έχεις ένα επιδόρπιο να τους δώσεις...
Τη ζεστασιά του φούρνου και του τζακιού...
Κι αν φύγουν και σ' αφήσουν ξανά μόνο,
ή δεν καταλάβουν τι τους προσφέρεις και γιατί,
η γλάστρα της πρώην μοναξιάς σου
θα έχει πάντα ένα κλωνί βασιλικό
να στολίζει τον όποιο σταυρό σηκώνεις.



Solitude is a container.
It may alarm you when it appears empty in front of you.
And you may fill it up with thoughts.
They have an expiration date though...
Even if you seal them hermetically in it,
they can always rotten, crammed in there.
Or you may fill it up with your soil,
and plant two or three prayers.
Then, you'll have fresh herbs
for your cooking moments to share with others,
you'll be able to spice up their accommodation,
their time spent with you...
You'll have a treat to offer them...
The warmth of an oven or a fireplace...
Well, if they go away and leave you alone again,
or they don't apprehend what you provide them with and why,
at least the flowerpot of your former solitude
will always hold a stem of basil
to ornate whichever cross you're carrying.


Creative Commons LicenseΑυτό έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.

No comments:

Post a Comment