Monday, March 25, 2013

ΜΙΑ ΤΑΞΗ ΣΕ ΑΤΑΞΙΑ



(ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ)



ΠΡΑΞΗ Α' - Σκηνή Α'

     Μια παραμυθένια τάξη σχολείου, με όμορφη διακόσμηση, με αντικείμενα γνωστά - και άλλα τόσα άγνωστα ή εντελώς παράδοξα - φωτεινή και ευέλικτη (αρχιτεκτονικά). Τα αντικείμενα κινούνται εκ περιτροπής, κατ' ανάγκην ή από καπρίτσιο, μόνο για λίγο και μετά περνούν πάλι στην ακινησία, ανάλογα και με τη ροή των γεγονότων. Η δασκάλα μάλλον συντηρητική, θυμίζει κυρία επί των τιμών παλατιού από κάποιο παραμύθι - οπωσδήποτε με γυαλιά.


ΔΑΣΚΑΛΑ:   Χιονάτη, παιδί μου, δεν είναι ώρα για μήλα! Στο διάλειμμα... Εξάλλου, πόσες φορές σου το έχω πει να προσέχεις κι εσύ επιμένεις να προτιμάς τα μήλα!
ΧΙΟΝΑΤΗ:    Μα...μα...
ΔΑΣΚΑΛΑ:   Ναι, ξέρω (μιμείται ανεπιτυχώς τη Χιονάτη): "Μα τα μήλα είναι τα αγαπημένα μου φρούτα, κυρία!". Εντάξει, αλλά αφού γνωρίζεις τους κινδύνους, θα έπρεπε να προσπαθείς να τα αποφύγεις. Χάθηκαν τα πορτοκάλια;
ΧΙΟΝΑΤΗ:.........
ΔΑΣΚΑΛΑ:  Τέλος πάντων, πες μας Σταχτοπούτα, τι ξέρεις για τη Μεγάλη Μάχη των Ποντικών;
ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑ:  Ξέρετε, κυρία, χθες είχα γενική καθαριότητα στο σπίτι και μετά έπρεπε να ετοιμάσω τα γλυκά για το δείπνο, οπότε δεν πρόλαβα να διαβάσω! Πάλι καλά που με βοήθησαν τα περιστεράκια! Όμως για Ποντικούς δε γνωρίζω τίποτα! Να σας πω πώς καθαρίζουμε τις κατσαρόλες και τις κάνουμε να λάμπουν;
ΚΛΑΡΑ:   Α, καλά, αυτή είναι στον κόσμο της! Κυρία, μια που οι Ποντικοί είναι στον δικό μου κόσμο, να σας πω εγώ τι έγινε, να πάρω και το δεκάρι, να χαρούν οι δικοί μου;
ΔΑΣΚΑΛΑ:   E, μα εσείς θα με τρελάνετε! Πόσες φορές σας έχω πει να μην αδιαφορείτε για τα μαθήματα, ιδίως την Ιστοριογεωγραφία, τη Φαινομενολογία, τους Κώδικες Επικοινωνίας και τη Διαπαραμυθιακή Μελέτη; Είναι σημαντικό να γνωρίζετε τα βασικά, ώστε να επικοινωνείτε σε σωστές  βάσεις και να αλληλεπιδράτε δημιουργικά, χωρίς συγκρούσεις!
ΓΚΡΕΤΕΛ:   Με συγχωρείτε, κυρία, τι θα πει "σωστές βάσεις" και "αλληλεπιδράτε δημιουργικά";
ΔΑΣΚΑΛΑ:  Θα πει "όπως πρέπει" και "να φτιάχνετε μαζί όμορφες σχέσεις και πράγματα".
ΓΚΡΕΤΕΛ:   Και τώρα δηλαδή δεν το κάνουμε αυτό;
ΔΑΣΚΑΛΑ:  Το κάνετε - τουλάχιστον απ' όσο έχω παρατηρήσει όσο σας γνωρίζω. Όμως όταν ενηλικιωθείτε θα αλλάξετε. Όλοι αλλάζουν. Εσείς, μάλιστα, που θα έχετε και υπεύθυνες θέσεις, κινδυνεύετε να ξεχάσετε τι κάνατε στο σχολείο.
ΚΑΚΙΑ ΑΔΕΡΦΗ Νο1: (σχεδόν ψιθυριστά): Μμμμμμ, κόψτε μούτρα για υπεύθυνες θέσεις! Όλες ονειροπαρμένες κι ηλίθιες!
ΔΑΣΚΑΛΑ:  Άκουσα κάτι από τα πίσω θρανία;.........Μάλιστα! Στο προκείμενο λοιπόν. Όπως ξέρετε, σήμερα είναι μέρα εξέτασης, οπότε δεν επιλέγετε εσείς ποιος θα πει τι, αλλά εγώ! Για να δούμε, τι θυμάται ο Χάνσελ από όσα είπαμε για τη διατροφή;
ΧΑΝΣΕΛ:  Τι να θυμάμαι, κυρία, το μόνο που έμαθα είναι ότι μπορεί κανείς να τρώει τα πάντα, αλλά στις κακές μάγισσες πρέπει να δείχνει κάποιο κόκαλο αντί για το πραγματικό του χέρι - ΑΝ θέλει να το κρατήσει στη θέση του!
ΔΑΣΚΑΛΑ:  Ναι, καλό μου αγόρι, όμως πέρα από τον συγκεκριμένο κανόνα, που τον έμαθες ΠΡΙΝ να αρχίσεις την τάξη, δεν έμαθες τίποτε άλλο μέσα σε αυτή τη σχολική χρονιά;
ΧΑΝΣΕΛ:   Ναι, έμαθα! Ότι ο φούρνος δεν είναι μόνο για να πετάμε την κακιά μάγισσα και να γλιτώνουμε, αλλά και για να ψήνουμε φαγητά και γλυκά!

Γελάκια ακούγονται μέσα στην τάξη και η δασκάλα, με απελπισμένο ύφος, σημειώνει στο μπλοκάκι των βαθμών.

ΔΑΣΚΑΛΑ:   Ησυχία παρακαλώ, δεν τελειώσαμε! Πρέπει όλοι να εξεταστείτε σήμερα και να βαθμολογηθείτε. Με τη φασαρία δε βοηθάτε! Λοιπόν, να σηκωθούν οι Κακές Αδερφές της Σταχτοπούτας στον πίνακα!

Οι δυο Κακές Αδερφές σηκώνονται και προχωρούν προς τον πίνακα. Η Δεύτερη όλο πεδικλώνεται και κρατιέται από την Πρώτη, που νευριάζει ακόμη περισσότερο. Στέκονται μπροστά στο πίνακα και κοιτάζουν τη δασκάλα. Η Πρώτη φοράει το καλό της χαμόγελο κι η Δεύτερη προσπαθεί να είναι όσο μπορεί πιο χαριτωμένη - αποτυγχάνει όμως παντελώς, γιατί καταλήγει σε προσποιητό μορφασμό.

ΚΑΚΙΑ ΑΔΕΡΦΗ Νο1: (ανάμεσα στα δόντια της) Ανίκανη! Ούτε ένα ψεύτικο χαμόγελο δε μπορείς να καταφέρεις πια!

ΔΑΣΚΑΛΑ:  Λοιπόν, κορίτσια, θα σας εξετάσω με τη σειρά. Πες μου Πρώτη, μπορείς να λύσεις την εξίσωση τρία επί 4x ίσον εξήντα;
ΚΑΚΙΑ ΑΔΕΡΦΉ Νο1:  Φυσικά, κυρία! (μουρμουρίζοντας) Τι με πέρασες, χαζή δασκάλα του γλυκού νερού, καμιά αγράμματη ή ακαλλιέργητη ή χαζοχαρούμενη σαν όλα αυτά εδώ τα θύματα που έχεις και πιλατεύεις;
ΔΑΣΚΑΛΑ:  Τι μουρμουρίζεις, Πρώτη, υπάρχει κάποιο πρόβλημα;
ΚΑΚΙΑ ΑΔΕΡΦΗ Νο1:   Όχι κυρία, υπολογισμούς κάνω!
ΔΑΣΚΑΛΑ: (με υποβόσκουσα δυσπιστία) Α, υπολογισμούς...Ωραία, πολύ ωραία!

Όλο αυτό το διάστημα, που η Πρώτη λύνει την εξίσωση και μιλά με τη δασκάλα, η Δεύτερη σκαλίζει τη μύτη της.

ΔΑΣΚΑΛΑ:  Δεύτερη, παιδί μου, τι είναι αυτά; Χίλιες φορές σου είπα πως μια νεαρή δεσποινίδα δε σκαλίζει τη μύτη της ποτέ δημόσια, ούτε τρίβει τα μάτια της ούτε χασκογελάει ούτε δίνει σκουντιές ούτε χαζεύει από δω κι από κει!
ΚΑΚΙΑ ΑΔΕΡΦΗ Νο2:  Κι από πού χαζεύει, κυλία;

Η τάξη ξεσπάει σε γέλια και η Πρώτη δίνει μια μουλωχτή κλωτσιά στη Δεύτερη.

KΑΚΙΑ ΑΔΕΡΦΗ Νο1:  Πάλι ρεζίλι μ' έκανες! Ηλίθια! (της σφυρίζει σα φίδι)

Εντωμεταξύ, η Πρώτη έχει λύσει σωστά την εξίσωση κι έχει βρει x=5.

ΔΑΣΚΑΛΑ:  Μπράβο, Πρώτη! (Εκείνη φουσκώνει σα παγώνι) Πες μας τώρα τι είναι αυτό το 5.
KΑΚΙΑ ΑΔΕΡΦΗ Νο1:   Τι "τι είναι αυτό το 5"; Πέντε είναι.
ΔΑΣΚΑΛΑ:  Ναι, πέντε είναι αλλά γενικότερα (το τονίζει) τι είναι;
KΑΚΙΑ ΑΔΕΡΦΗ Νο1:   Αριθμός.
ΔΑΣΚΑΛΑ:  Σωστά, αριθμός, αλλά τι αριθμός;
KΑΚΙΑ ΑΔΕΡΦΗ Νο1:  (τα χάνει, αρχίζει να συστρέφει τα χέρια της και να δαγκώνει νευρικά το χείλος της). Τι "τι αριθμός", κυρία; Αριθμός. Αριθμός, οχι γράμμα! ΑΡΙΘΜΟΣ!
ΔΑΣΚΑΛΑ:  (με δυσκολία κρατάει την ψυχραιμία της) Καλά, Πρώτη παιδί μου, μη φωνάζεις! Αριθμός είναι, δεν είπα το αντίθετο! Τι αριθμός όμως;
KΑΚΙΑ ΑΔΕΡΦΗ Νο1:   Ε, μα πια, δεν υποφέρεστε, κυρία, "τι αριθμός" και "τι αριθμός"(κοροϊδευτικά)! Όλοι οι αριθμοί ίδιοι είναι, αριθμοί! Τι παραπάνω μπορούν να εχουν; Δε φτάνει που δεχόμαστε την ύπαρξή τους, θα ψάχνουμε τώρα να βρούμε τι παραπάνω είναι, ψύλλους στ' άχυρα δηλαδή; Σιγά μη σπαταλήσουμε φαιά ουσία για τους αριθμούς! Άλλη δουλειά δεν είχαμε! Να μου πείτε για πρίγκηπες, μάλιστα, θα το καταλάβω! Αλλά για τους αριθμούς!!! Ε, όχι δεν ξέρω τι αριθμός είναι το 5, ούτε κανένας άλλος, δε με νοιάζει, έχω και σπουδαιότερα πράγματα να κάνω - ας πούμε να ντυθώ, να μακιγιαριστώ και να πάω σε πάρτυ - από το να ψάχνω τα είδη των αριθμών, ΑΝ υπάρχουν!!! ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ;
ΔΑΣΚΑΛΑ:  (προσπαθώντας να μη χάσει την αυτοκυριαρχία της) Κατάλαβα, Πρώτη, κατάλαβα. Και πολύ καλά, μάλιστα! Κάθισε τώρα στη θέση σου και προσπάθησε να ηρεμήσεις. Α, πάρε και τη Δεύτερη μαζί (εκείνη έχει ήδη αρχίσει να κλαίει γοερά), δε νομίζω ότι είναι πια σε θέση να εξεταστεί. Θα δω αύριο.

Η Πρώτη αρπάζει τη Δεύτερη από το χέρι και την τραβάει με δύναμη ανάμεσα στα θρανία, με αποτέλεσμα εκείνη να δυναμώσει τις κραυγές.

ΔΑΣΚΑΛΑ:  Πεντάμορφη, πάρε σε παρακαλώ τη Δεύτερη στη διπλανή αίθουσα και προσπάθησε να την ηρεμήσεις! Θα με υποχρεώσεις!
ΔΑΣΚΑΛΑ:  (στους υπόλοιπους, που στριφογυρίζουν στις θέσεις τους και μουρμουρίζουν) Λοιπόν, θα συνεχίσουμε για λίγα λεπτά ακόμα. Ησυχία! Σε λίγο θα χτυπήσει το κουδούνι και θα εκτονωθείτε στο διάλειμμα!

Η τάξη κάνει ησυχία και τότε ακούγεται ένα ελαφρύ ροχαλητό.

ΔΑΣΚΑΛΑ:  Ω Θεέ μου, η Ωραία Κοιμωμένη! Την ξέχασα! Ωραία Κοιμωμένη!

Καμιά αντίδραση. Η Ωραία Κοιμωμένη συνεχίζει απτόητη τον ύπνο της πάνω στο θρανίο. Η δασκάλα πηγαίνει από πάνω της.

ΔΑΣΚΑΛΑ: Ωραία Κοιμωμένη! Ξύπνα, κορίτσι μου! Είναι ώρα να εξεταστείς! Ξύπνα, σε παρακαλώ!..........................Ωραία Κοιμωμένη! ΩΡΑΙΑ ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ!
ΩΡ. ΚΟΙΜ.:  (ανακινείται λιγάκι μουρμουρίζοντας) Σε παρακαλώ, μαμά, μη με ξυπνάς, δε θέλω να πάω στο σχολείο!
ΔΑΣΚΑΛΑ:  (απελπισμένη, ανεβάζει τον τόνο της φωνής της) Μα ΕΙΣΑΙ ΗΔΗ στο σχολείο, Ωραία Κοιμωμένη! Ξύπνα, να τελειώνουμε!!!
ΩΡ.ΚΟΙΜ.:   (ανοίγει το ένα μάτι, βλέπει τη δασκάλα και σηκώνεται στη θέση της, με χασμουρητό) Κυρία δασκάλα! Με συγχωρείτε, κυρία δασκάλα! Δεν το κατάλαβα ότι κοιμήθηκα!
ΡΑΜΠΛΣΤΙΛΤΣΚΙΝ: (Τραγουδάει κοροϊδευτικά) Και πότε δεν κοιμάσαι; Ποτέ δεν το θυμάσαι!Πάντοτε χασμουριέσαι! Και ούτε καν κουνιέσαι!
ΔΑΣΚΑΛΑ:  Ραμπλστίτσκιν! Ήσυχα! Πλησιάζει κι εσένα η ώρα σου! Μην πας φιρί-φιρί για τιμωρία! (στην Ωραία Κοιμωμένη) Πες μου, παιδί μου, πού βρίσκεται το Βασίλειο του Πέρα Μακριά;
ΩΡ.ΚΟΙΜ.:  (με φόρα που αυξάνεται σταδιακά, σα να προσπαθεί να καλύψει το χρόνο που  έχασε ενώ κοιμόταν)  Το Βασίλειο του Πέρα Μακριά βρίσκεται στα απώτατα όρια του Παραμυθιακού Σύμπαντος, έχει πενηντα-μία μυριάδες κατοίκους και σαραντα-δυο μυριάδες μετοίκους, απαράμιλλες φυσικές ομορφιές και εξαιρετικά οργανωμένο σύστημα μαζικών μεταφορών, όπως, δράκους, κάρα, ταχυδρομικές άμαξες, ενοικιαζόμενα άλογα διαφόρων ταχυτήτων. Επίσης, οι τηλεπικοινωνίες γίνονται με ταχυδρομικά περιστέρια, ενώ σε έκτακτες περιστάσεις αποστέλλονται αγγελιοφόροι.........αγγελιοφόροι. Τελεία. Ουφ!
ΔΑΣΚΑΛΑ:                  Μπράβο, παιδί μου, αλλά πάρε μια ανάσα, τα κατάφερες τώρα! Ειλικρινά, απορώ πότε βρήκες χρόνο και διάβασες!
ΩΡ.ΚΟΙΜ.:                   Έκανα...υπνοθεραπεία, κυρία!

Γέλια στην τάξη.

ΔΑΣΚΑΛΑ:                  Θα έλεγα ότι το είδες στον ύπνο σου.
ΩΡ.ΚΟΙΜ.:                   (με ενθουσιασμό) Πού το καταλάβατε; Μάλιστα, είδα ότι πήγα εκεί πετώντας στη ράχη μια χήνας και...
ΝΙΛΣ ΧΟΛΓΚΕΡΣΟΝ: Σιγά, βρε Ωραία Κοιμωμένη! Κόψε κάτι! Σε λίγο θα μας πεις ότι ταξιδέψαμε και μαζί! Έλεος!

Ανάμεσα σε δυνατά γέλια, χτυπάει το κουδούνι για διάλειμμα. Αυλαία.


(η συνέχεια οσονούπω...)


[Copyright: Zαφειρία Κωστοπούλου, Μάρτιος 2013]