Tuesday, November 3, 2015

Χορικό Τραγωδίας



Α)     ΣΤΡΟΦΗ

Μια  παράσταση                                          
Ένα  τσίρκο  με  καινούρια  ζώα
Ίδια  τολμηρά  ακροβατικά                        
Σε  σπειροειδές  του  χρόνου  τυπικό


Χάρτινες  φωνές                                        
Απ’  την  άλλη  γη  κραυγές  με  σάρκα
Αντιδιαστέλλονται  ρυθμικά                      
Και  στη  μέση  ένα  βλέμμα  παιδικό


Αίμα  να  ‘ναι  αυτό                                    
Ή  βαφή  για  τα  αβγά  του  Πάσχα
Μήπως  τα  λουλούδια  τρελάθηκαν          
Κι  εξορίσανε  το  κόκκινο  εδώ


Θα  ‘ναι  θημωνιές                                      
Κι  όχι  υπάρξεις  οι  φωτιές  που  καίνε
Τους  αμφιβληστροειδείς  του  ματιού      
Πλημμυρίζοντας  τα  μάτια  των  χωρών


Ποιος  ειν’  ο  Θεός                                      
Που  τ’  ανδρείκελα επικαλούνται
Για  να  στείλουν
Ηνίοχους
Άρματα
Δορυφόρους
Και  πληγές  του  Φαραώ


Οι  θεοστυγείς                                                  
Καταχρώνται  πάντα  μ’  ευκολία
Ό,τι  σα  δικαίωμα  παναθρώπινο              
Αφαιρείται  από  τους  ίδιους  ηθικά


Ελευθερωτές
Εκπολιτιστές
Εθνοσωτήρες
Καταιγίζουν  μ' άχθος τα  πέρατα                  
Κι  απαιτούνε  αναγνώριση  μετά


Αεροστεγείς                                                        
Οι  αυτόκλητες  σταυροφορίες
Απηχούν  αξίες  προσποιητές                        
Και  κωφεύουν  στης  αλήθειας  τη  βοή


Τρύπια  λάβαρα                                              
Προσπαθούν  αγκομαχώντας
Να  καλύψουνε  το  Απάνθρωπο                  
Και  μ’  αυτό  τον  Διαιρέτη  τον  Κοινό


Κερδοληπτική                                                    
Κάθε  κίνηση  πρώτων  στους  πρώτους
Έσχατοι  απλά  όλοι  οι  άλλοι
Εμείς    
Που  σηκώνουμε  στις  πλάτες  τον  Αμνό


Πώς  κάθε  λαός                                                
Να  συμβάλλει  σ’  ένα  άσπρο  μέλλον
Όταν  τον  κερνούν  καλουπώματα            
Και  του  παίρνουν  την  απόφαση  λοξά


Μας  ακούει  κανείς                                          
Που  βοάμε  όλοι  με  ομόνοια
Μας  αντιφωνούν  μαύροι  σκαπανείς        
Του  συμφέροντος  ανδράποδα  αναιδή



Β)     ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ

Πλην  του  ακεραίου
όλοι  οι  αριθμοί
αποκτήσαν  λογική  και  διάνοια
με τη  στρέβλωση  της  οπτικής  φοράς


Αποσβολωμένοι
της  τρυφής  οι  αυλικοί
οι  χαμένοι  στις  ανέσεις
κοιτάζουνε
μιας  απέλπιδης  διαβίωσης  πτυχές


Εικονιζομένων
και  πλαστών  φαναριών  οι  κρατούντες
τις  σκιές  ερμηνεύουνε
σ’  ένα  θέατρο  ανάξιο  προσοχής


Ύπνε  του  δικαίου
δε  στεριώνεις  εδώ
Σ'  υποκαθιστούν  με  ουσίες  κι  ανούσιες
αφορμές
μυθοπλασίες
προβολές


Άλλος  δεν  ακούει
κι  άλλος  είν’  ο  κουφός
Ο  τυφλός  τα  βλέπει  όλα  πιο  καθαρά
κι  οι  υπόλοιποι  αρκούνται  σε  σκηνές


Πού  η  παραφροσύνη
και  πού  η  λογική
Η  διαύγεια  στην  ανταύγεια  εκτοπίζεται
της  αιθάλης  τα  μερίδια  εναργή


Μέτωπα  ιδρωμένα
Μέτωπα  ανοιχτά
Τόσα  μέτωπα  πυρρά  στην  πρώτη  γραμμή  από  βλήματα
απόβλητα  ιδεών


Λοιδωρούν  οι  φόνοι
τα  ριζά  των  ψυχών
Εμπορεύονται  τα  έθνη  αναίσχυντα
οι  αέναα  παλίμβολοι  βλαστοί


Η  ίδια  η  Ιστορία
καταβλήθηκε  πια
από  τη  συχνή  επανάληψη
φαύλων  κύκλων σε  γραμμή  παραγωγής


Η  Λερναία  Υδρα
ξέρει  την  πρακτική
Ήρωες  να  προσεταιρίζεται
και  κεφάλια  να  τους  κάνει  φονικά


Απορίας  λίθοι
Εναργείας  τριγμοί
Οι  ρωγμές  από  τα  λάθη  βαθαίνουνε
Των  παθών  αποτιμούν  την  πληρωμή



Γ)      ΕΠΩΔΟΣ

Αμφοτερόγλωσσο  είδος              
ο άνθρωπος              
κυλιέται  στο  συνονθύλευμά  του


Διπρόσωποι  εντρυφούμε              
μες  στην  αδυναμία              
ζητώντας  παραμύθια


Το  φως  απεμπολούμε            
Θρέφουμε  το  σκοτάδι          
με  πληρωμένους  λύχνους


Για  όλα  μιλούν  οι  ήχοι              
Ωρύονται  οι  όψεις            
Οι  μάσκες  τις  προδίδουν


Οργιώδες  καρναβάλι              
Κλείνει καθένας  κύκλος              
στην  επανάληψή  του


Σκάβει  η  κωμωδία                  
Επιτύμβιους  θρόνους            
για  τους  θεράποντές  της


Καθένας  ένας  κούκος            
Όλοι  μαζί  λιοντάρια            
Νύχια  παντού  και  δόντια


Ανάξια  η  αξία                      
που  τέρπει  με  αναλώσεις            
ανήκουστες  συνθήκες


Σιωπητήρια  λόγια            
μπάντες  φάλτσα  ηχούνε        
στον  τάφο  της  Αγάπης


Μονάχα  η  ελπιδα           
σαλεύει  μ’  αρμονία  τα  χείλη                  
κι  ανασαίνει.



Το Βαλς της Πηνελόπης



    Την πρώτη φορά που άκουσα αυτό το βαλς, ήρθαν τα γραφόμενα της Πηνελόπης Δέλτα για τον Ίωνα Δραγούμη μπροστά στα μάτια μου και τράβηξαν τους παρακάτω στίχους από τα ντουλάπια της μνήμης - με κάποια κενά.

     Τη δεύτερη φορά, την...παρέα συμπλήρωσε και μια άλλη Πηνελόπη, η αρχική και αρχετυπική, εκείνη του Ομήρου, που πήρε το υφαντό της κι ήρθε να κάτσει μαζί μας, να μοιραστεί τον πόνο της.

     Τις άκουγα που συζητούσαν, που παραστεκόταν η μια στην άλλη, που έδιναν δίκιο η μια στα λόγια της άλλης, που διαφώνησαν τελικά στο ζήτημα της διάρκειας και της αντοχής. Όσο κι αν η προγενέστερη επέμενε, με τρανταχτές αποδείξεις - τις γνωρίζουμε όλοι άλλωστε! - για την επιτυχία της υπομονής, για την ομορφιά της ζωής, για την ολοζώντανη δυνατότητα της τελικής ένωσης, τη νίκη του καλού, της αγάπης και όλες τις αξίες που έχουμε παραλάβει από τους προγόνους, η δεύτερη, η κοσμοπολίτισσα, η υφάντρα του λόγου, δεν έλεγε να συναινέσει και να τα δεχτεί. Εγωίστρια; Απόλυτη; Αδύναμη;

      Δεν είμαι εγώ αυτή που θα το αποφασίσει. Είμαι απλά μια απόγονος που γηράσκει αεί διδασκομένη. Και μια χρήστης του λόγου, που αρέσκεται να πλάθει και να αναπλάθει, για να περνάει η ώρα.....Για να πω την αλήθεια, η πρώτη Πηνελόπη με έχει πείσει εδώ και καιρό, όσο κι αν κατανοώ τα έντονα συναισθήματα της δεύτερης. Ο καθένας είναι ελεύθερος ν' αποφασίζει για τα μοντέλα των σχέσεων που τον εκφράζουν - και όλοι μαζί ζούμε αυτή τη ζωή. που έχει άπειρες πόρτες και παράθυρα....

      Ας ακούσουμε, λοιπόν, την...Πηνελόπη δύο σε ένα, τι έχει να πει από το...δώμα της για όσα νιώθει:








Πες μου πως ανοίγει η ευχή σου
να με υποδεχτεί
στην πιο γνήσια διαδρομή σου
να βαδίζουμε μαζί.

Πες μου πως μετράω για σένα
όσο κι η φωτιά,
ν' αναλώσω τα σπαρμένα
λόγια τα πικρά.

Είσαι η καρδιά μου
Είσαι η μοναξιά μου
Είσαι τα όνειρά μου τα μικρά

Είσαι η υπομονή μου
Η επιμονή μου
Κι η ανάσα που με πάει μπροστά

Άλλη μια φορά
βλέπω απέναντί μου τη χαρά
στο ίδιο πρόσωπο που λαχταρά
και κρατάει η καρδιά
να φιλάει γλυκά.

Τράβηξε το φως ως πέρα
πάνω απ' τα βουνά.
Μέρωσέ μου τον αέρα
που με τυραννάει σκληρά.

Φίλα την καινούρια μέρα.
Κράτα με κοντά.
Θύμισέ μου τη φλογέρα
που ακουγόταν μακριά.




Tuesday, October 27, 2015

Βιωματικά - Empirically - Empiriquement




  Επιλογές διαδρομών στις διασταυρώσεις της ζωής

Πάντα κατά δύναμιν



Choises of route when on a crossroad of life

Always according to strength



Les choix de rue sur chaque croisement dans la vie

Selon la force, toujours

    

   

Sunday, October 11, 2015

Αρχιτεκτονικά Στιγμιότυπα



(Από τον Χαρακτηριστικό Ήχο)


Architectural Reflections

Boulders.
Habitats for various organisms.
Some glory mercilessly scattered. 
Their utility value at zero.
So many portions of an articulate intention
that it enjoyed scarce sparks.
Well, the sequels await.

Alleys.
Half-finished colonies.
Some day meticulously smashed.
Their utility value at a rise.
So much of empathy inside the fake memories
that it enjoyed an audience.
Well, indigence remains.


Friday, October 2, 2015

All grey





Once upon a time, there was a prince. Being really gifted, having a golden heart, he also had an impairment: he couldn't see colors. Only black, white and grey. Everyone around was glad when they saw him and they admired him, because – in a peculiar way – he, himself, beamed all the colors and brightened their day when they met him.

The prince, while he was a child, wasn't able to tell the difference. He thought that everyone saw like he saw and what he saw. Growing up, he started perceiving that there was something different around, that everybody could see while he couldn't. He felt it, he knew it, because he heard them talking about “red”, “orange”, “blue”, “yellow”, “green”, “beige”, and using several similar words for the things that surrounded them.

He then asked:
- Why do you say that this armchair is red and the other one there is yellow?
- Because they are!, they answered.
- Aren't they light grey and dark grey?

They smiled condescendingly and they answered, thinking that he didn't know the correct words for the colors:

- Of course not! The color of the first armchair is red and that of the second one is yellow. This is how we call these colors, not grey. Here, for example, your granny's shawl is grey.

The little prince looked at his granny's shawl bewildered, he looked at the armchairs, at the things around him, and the only color he could see was grey in various shades. Everyhing seemed similar. He couldn't understand what exactly the others saw differently.

One day, his granny asked him to bring some red and yellow roses from the garden. Happy that he would give her a hand, he run immediately, cut the roses form the rosebuds and brought them to her. However, he saw her pensive as she was taking the bouquet from his hands and he asked:

- What's the matter, granny?
- Nothing, my child, she answered.
- But your smile blurred a little as soon as you saw the roses.

Granny was spending a lot of hours with the little prince, since his parents had many matters to deal with, and they were absent almost all of the day. They saw him only in the evenings and they usually laughed with his cute comments. But his granny had understood that the little prince was different, and, for some time now, she was observing him attendively. Carefully, so that he wouldn't feel distressed, she decided to discuss it with him:

- Tell me, child, have you cut all the roses you've brought from the same rosebud?
- Of course not! Since you've told me “some yellow and some red”, I cut some roses form a yellow rosebud and some from a red one.

Yet, the roses were red and pink.

- Can you show me something that is yellow and something that is red in here?
- Certainly! Here, this little cushion is red and your cup is yellow.

Granny showed a little sad for an instant, because the things he pointed at had other colors than the ones he had told her; the little cushion was blue, and her cup light blue. She took her glove, which was dark grey, and her jacket, which was dark blue, and she asked him their color.

- Both dark grey! Positively!It is a nice game of questions this one you found, granny!
- Yes, my child, isn't it fun? I got bored making the vases and I thought of playing with you a little.

Deep inside her, she was aching, because she had understood what was the matter with her grandson. But he knew that, instead of just sit and worry, she had to do something to help him.

- Granny, will we go down, at the pond?
- Why not? Since it's sunny, it will do us good to play in the open air for a while.

As they were going downstairs, granny had already made her plans; she would search for the best specialists to examine the prince and then they, altogether, would follow a plan to help him. She was afraid that the kid might not be eventually cured, that he might not see colors in his entire life, but, at least, he would learn how to manage faltlessly in a world of colors. He would be able to avoid the hardships that his color-blindness could cause.

Some time passed since then, the ganny found the specialists, they examined the child, and then said that he would never be able to see colors. He simply would be trained how to discern the other characteristics of the things, and how to ask the other people to tell him the colors when he had no way to figure out.  They made an individual schedule of games, which would be followed by the whole family. The prince's parent had been informed, and, although they felt sad at the beginning, they promised to play along with him.

Thus, the prince grew up, he became a lad, and – like every prince – he had to become skillful in martial arts too. This troubled him, because as well as he might have been in managing everyday life, he could see harder requirements in battle. “Human lives are at stake there, it's not a game”, he thought.

Granny, who had also grown up, but continued being his best friend, saw him pensive and asked him what bothered him.

- It's that I have to start exercising at war and this intimidates me, because I don't know if I can manage..., he said doubtfully.
- Why not?, asked granny.
- How do you ask me, you know better than anyone! How am I supposed to go through a battle, either it is a drill or a real one? How will I be able to tell between enemies and allies?
- How have you learned to tell between an apple and a tomato or your clothes from your brothers' clothes? You'll do the same.
- Yes, but I won't have you nor my parents beside me...
- You'll have your siblings and your trainers.
- Yes, but my difference from the others has been kept secret till now. One single mistake will bring it forth and reveal it.
- Your people, who already know, will help you. And, if you find yourself in a difficult moment, where colors will play a significant role, while being all alone, do as we did when we played blindfold: examine other features than the color. And count on your heart.
- Right...I feel stronger now. I hope I'll manage. I believe it.
- That's my boy! As long as you keep focused, everything will go alright.

Indeed, the prince did well and he was excited. One day, their trainer brought some targets, in order for them to exercise in archery. He told them that the blue targets would be their allies and the red ones their enemies. He put the targets in various random spots, and told them to get ready. The prince's heart drowned. What would he do now? Why did their trainer do this? Since he knew his colorblindness, why did he leave him uncovered?

He started sweating and getting stressed. For an instance, he thought of quitting, pretending to be sick, escaping in every possible way. However, this would be a real defeat. He would never forgive himself for having left without even trying. But, if he stayed, and made a mistake, his impairment would be revealed and then who would save him from being bullied by the others? Let alone they would believe he was uncapable to fight!

He gathered his grip, and, while his legs were still trembling, he grabbed his bow, armed the arrow and waited for the trainer's signal. The drill did not last long. When it was over, the prince felt that it had lasted for ages. The results were discouraging for him: he had “killed” many more “allies” than “enemies”. The others looked at him baffled and doubtful. Some hissing laughs, as well as some teasing, had already started sirculating among them. They thought them innocent, but the prince felt hurt. In order to keep his secret, he bent his head down and kept silence.

The trainer was coming to a closure of his evaluation for the drill. He deliberately had left the prince last. Meanwhile, teasing had grown to be annoying, as most of the trainees had made literally no mistakes.

- At this point, I would like to thank our first prince, who collaborated so harmoniously with me in designing and executing this drill.

Stunned, all the trainees turned to the prince and looked at him without being able to understand. They also looked at the trainer, waiting for some explanations.

- You know, the drill included the part of the evaluation, which concludes here, too. In fact, this was the real drill. At archery, you are almost all excellent. The prince did it wrong, so that I could examine your reactions. In this part, most of you failed, while some managed to get a low pass, just because they didn't laugh nor boost, and the prince got the higher grade, since he dealt with you all in sobriety, while keeping his self-control and our secret intact. That's all for now. Dismissed for today. And reflect on what I've told you.

Speechless, everyone gathered their thoughts and headed to the dinning room. The prince stayed behind, because he had some questions and wanted to ask their trainer.

- Thank you very mauch for covering me!, he said. But, why did you leave me uncovered during the drill? How could you be so sure that I would be able to get through towards the evaluation part? I could have quitted from the beginning.
- You know, son, you all haven't been evaluated only today. I study you during the whole time of your training, and I had already come to some conclusions. So, I took the risk to examine my trainees today and put a heavy load on your shoulders, which I knew of course that you'd be able to hold.
- But, if we were in a real battle, I might not have lived towards the part of the evaluation.
- If we were in a real battle, I wouldn't have left you uncovered.
- And what if you came late?
- Then, you'd been saved by the “blindfold”!

The prince didn't answer, but he understood that he had to train himself by playing “blindfold” in every case, so that he could be as ready as possible for the severe battles he had to face.


(to be continued......but not in here)




Saturday, September 26, 2015

Όλα γκρι





(Η φωτογραφία είναι ευγενική προσφορά του κ. Γιωργου Τσιλη)


Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας πρίγκηπας. Με πολλά χαρίσματα, με χρυσή καρδιά, αλλά και μ' ένα ελάττωμα: δεν έβλεπε χρώματα. Μόνο άσπρο, μαύρο και γκρι. Όλοι γύρω του τον χαίρονταν και τον θαύμαζαν, γιατί, κατά έναν παράξενο τρόπο, ο ίδιος ακτινοβολούσε όλα τα χρώματα και τους ομόρφαινε τη μέρα όταν τον συναντούσαν.

Ο πρίγκηπας, όσο ήταν μικρός, δεν καταλάβαινε τη διαφορά. Νόμιζε ότι όπως έβλεπε εκείνος, έτσι έβλεπαν κι οι υπόλοιποι, ό,τι έβλεπε εκείνος, έβλεπαν κι οι υπόλοιποι. Μεγαλώνοντας, άρχισε να καταλαβαίνει ότι κάτι διαφορετικό υπήρχε τριγύρω του, που οι περισσότεροι το έβλεπαν ενώ εκείνος όχι. Το ένιωθε, το ήξερε, γιατί τους άκουγε να μιλάνε για κόκκινο, πορτοκαλί, μπλε, κίτρινο, πράσινο, μπεζ, γαλάζιο και να χρησιμοποιούν ένα σωρό άλλες παρόμοιες λέξεις για τα πράγματα που τους τριγύριζαν.

Ρωτούσε τότε:
- Γιατί λετε ότι αυτη η πολυθρόνα είναι κόκκινη και η άλλη κίτρινη;
- Μα, αφού είναι! του απαντούσαν.
- Δεν είναι γκρι σκούρο και γκρι ανοιχτό;

Χαμογελούσαν με συγκατάβαση και του απαντούσαν, νομίζοντας ότι δε γνώριζε τις σωστές λέξεις για τα χρώματα:

- Όχι, βέβαια! Το χρώμα της πρώτης πολυθρόνας είναι κόκκινο και της δεύτερης είναι κίτρινο. Έτσι τα λέμε αυτά τα χρώματα, όχι γκρι. Να, για παράδειγμα, γκρι είναι το σάλι της γιαγιάς σου.

Κοίταζε ο πρίγκηπας απορημένος το σάλι της γιαγιάς, κοίταζε τις πολυθρόνες, κοίταζε τα πράγματα γύρω του και το μόνο που έβλεπε ήταν γκρι σε διάφορες αποχρώσεις. Όλα παρόμοια. Δε μπορούσε να καταλάβει τι ακριβώς έβλεπαν οι άλλοι διαφορετικά.

Κάποια μέρα, η γιαγιά του ζήτησε να τις φέρει μερικά κόκκινα και μερικά κίτρινα τριαντάφυλλα από τον κήπο. Εκείνος, χαρούμενος που θα τη βοηθούσε, έτρεξε αμέσως, έκοψε τριαντάφυλλα από τις τριανταφυλλιές και της τα έφερε. Την είδε όμως σκεφτική καθώς έπαιρνε το μπουκέτο που της έδινε και τη ρώτησε:

- Τι συμβαίνει, γιαγιά;
- Τίποτα, παιδί μου, απάντησε εκείνη.
- Μα το χαμόγελό σου θόλωσε λίγο μόλις είδες τα τριαντάφυλλα.

Η γιαγιά περνούσε πολλές ώρες με τον εγγονό της, μια που οι γονείς του είχαν πολλά ζητήματα να αντιμετωπίσουν κι έλειπαν σχεδόν όλη μέρα. Τον έβλεπαν μόνο το βράδυ και συνήθως γελούσαν με τα χαριτωμένα σχόλιά του. Η γιαγιά όμως είχε καταλάβει ότι ο μικρός πρίγκηπας διέφερε και, εδώ και λίγο καιρό, τον παρατηρούσε με έγνοια. Προσεκτικά, για να μην τον στεναχωρήσει, αποφάσισε να το συζητήσει μαζί του:

- Πες μου, παιδί μου, τα τριαντάφυλλα που μου έφερες τα έκοψες όλα από την ίδια τριανταφυλλιά;
- Όχι φυσικά! Αφού μου είπες “μερικά κίτρινα και μερικά κόκκινα”, έκοψα μερικά από μια κίτρινη τριανταφυλλιά και μερικά από μια κόκκινη.

Τα τριαντάφυλλα όμως ήταν κόκκινα και ροζ.

- Μπορείς να μου δείξεις ένα πράγμα που είναι κίτρινο κι ένα πράγμα που είναι κόκκινο εδώ μέσα;
- Βέβαια! Ορίστε, το μαξιλαράκι είναι κόκκινο και το φλιτζάνι σου κίτρινο.

Η γιαγιά σκοτείνιασε λίγο, γιατί αυτά που της έδειξε δεν είχαν τα χρώματα που της είπε: το μαξιλαράκι ήταν μπλε και το φλιτζάνι της γαλάζιο. Πήρε το γάντι της, που ήταν γκρι σκούρο και τη ζακέτα της, που ήταν μπλε, και τον ρώτησε τι χρώμα ήταν.

- Θέλει και ρώτημα; Γκρι και τα δυο! Ωραίο παιχνίδι με ερωτήσεις βρήκες γιαγιά!
- Ναι, παιδί μου, δεν είναι διασκεδαστικό; Βαρέθηκα να φτιάχνω τα βάζα και είπα να παίξουμε λίγο.

Μέσα της πονούσε, γιατί είχε καταλάβει τι συνέβαινε στον εγγονό της. Ήξερε όμως ότι, αντί να στεναχωριέται, έπρεπε να κάνει κάτι για να τον βοηθήσει.

- Γιαγιά, θα κατεβούμε στη λιμνούλα;
- Γιατί όχι; Μια που έχει λιακάδα, θα μας κάνει καλό να παίξουμε λίγο στον καθαρό αέρα.

Κατεβαίνοντας, η γιαγιά είχε ήδη καταστρώσει το σχέδιο: θα έψαχνε να βρει τους καλύτερους ειδικούς να τους ρωτήσει και μετά θα ακολουθούσαν όλοι μαζί ένα πλάνο για να τον βοηθήσουν. Φοβόταν ότι μπορεί να μη γιατρευόταν το παιδί, μπορεί να μην έβλεπε ποτέ του χρώματα, αλλά τουλάχιστον θα μάθαινε να κινείται με άνεση σ' έναν κόσμο χρωμάτων. Θα γινόταν ικανός να αποφεύγει τις δυσκολίες που ίσως να προκαλούσε η αχρωματοψία του.

Πέρασε καιρός, η γιαγιά βρήκε τους ειδικούς, εκείνοι εξέτασαν το παιδί και είπαν ότι δε θα μπορούσε ποτέ να δει χρώματα. Απλά, θα έπρεπε να ασκηθεί στη διάκριση των άλλων χαρακτηριστικών των πραγμάτων και στο να ρωτάει τα χρώματα όταν δε μπορούσε να τα ξεχωρίσει. Έφτιαξαν κι ένα πρόγραμμα παιχνιδιών, που θα ακολουθούσαν όλοι μαζί. Οι γονείς του μικρού πρίγκηπα είχαν ενημερωθεί και, παρ' όλο που πικράθηκαν στην αρχή, υποσχέθηκαν να παίζουν κι αυτοί μαζί του.

Έτσι, ο πρίγκηπας μεγάλωσε, έγινε παλληκάρι και, όπως κάθε πρίγκηπας, έπρεπε να ασκηθεί στις πολεμικές τέχνες. Αυτό τον προβλημάτιζε, γιατί μπορεί να τα καταφέρνε μια χαρά στην καθημερινή ζωή, στη μάχη όμως έβλεπε πιο σκληρές απαιτήσεις. “Εκεί παίζονται ζωές, δεν είναι παίξε – γέλασε” σκεφτόταν.

Η γιαγιά, που είχε κι εκείνη μεγαλώσει, αλλά συνέχιζε να είναι ο καλύτερος φίλος του πρίγκηπα, τον είδε σκεφτικό και τον ρώτησε τι τρέχει.

- Να, θα πρέπει τώρα να αρχίσω να εξασκούμαι στον πόλεμο κι αυτό με φοβίζει λίγο, γιατί δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω..., είπε ο πρίγκηπας με αμφιβολία.
- Γιατί να μην τα καταφέρεις;
- Ρωτάς εσύ, που ξέρεις καλύτερα από τον καθένα; Πώς θα τα βγάλω πέρα στη μάχη, είτε είναι εξάσκηση είτε πραγματική; Πώς θα διακρίνω τον εχθρό από τους συμμάχους μου;
- Πώς έμαθες να διακρίνεις ένα μήλο από μια ντομάτα ή τα ρούχα σου από τα ρούχα των αδερφών σου; Έτσι θα κάνεις και τώρα.
- Ναι, αλλά τώρα δε θα έχω δίπλα μου ούτε εσένα ούτε τους γονείς μου......
- Θα έχεις τ' αδέρφια σου και τους εκπαιδευτές σου.
- Ναι, αλλά η διαφορά μου από τους άλλους είναι μυστική, έτσι την κρατήσαμε ως τώρα. Ένα λάθος να κάνω, θα φανερωθεί.
- Θα σε βοηθήσουν οι δικοί σου, αυτοί που ξέρουν. Κι αν βρεθείς σε δύσκολη στιγμή, όπου το χρώμα θα παίζει κρίσιμο ρόλο, και τύχει να είσαι μόνος, κάνε όπως όταν παίζαμε τυφλόμυγα: βασίσου στα άλλα χαρακτηριστικά. Και στην καρδιά σου.
- Σωστά...Νιώθω πιο δυνατός τώρα. Ελπίζω ότι θα τα καταφέρω. Το πιστεύω.
- Έτσι, αγόρι μου. Αρκεί να είσαι συγκεντρωμένος κι όλα θα πάνε καλά.

Πραγματικά, ο πρίγκηπας τα πήγαινε μια χαρά κι ήταν ενθουσιασμένος. Μια μέρα, ο εκπαιδευτής τους έφερε στόχους να εκπαιδευτούν στο τόξο. Τους είπε ότι οι μπλε στόχοι θα ήταν οι σύμμαχοί τους και οι κόκκινοι οι εχθροί. Τους τοποθέτησε σε διάφορα σημεία, ανακατεμένους και τους είπε να ετοιμαστούν. Η καρδιά του πρίγκηπα βούλιαξε. Τι θα έκανε τώρα; Γιατί το έκανε αυτό ο εκπαιδευτής; Αφού γνώριζε την ιδιαιτερότητά του, γιατί τον άφηνε εκτεθειμένο;

Κρύος ιδρώτας άρχισε να τον λούζει. Για μια στιγμή σκέφτηκε να τα παρατήσει, να κάνει τον άρρωστο, να ξεφύγει όπως μπορούσε. Αυτή όμως θα ήταν πραγματική ήττα. Δε θα συγχωρούσε ποτέ τον εαυτό του που θα είχε φύγει χωρίς καν να προσπαθήσει. Αν όμως έμενε κι έκανε κάποιο λάθος, θα φανερωνόταν η αδυναμία του και τότε ποιος τον γλίτωνε από την καζούρα των άλλων. Άσε που θα τον θεωρούσαν ανίκανο να πολεμήσει!

Έσφιξε τα δόντια κι, ενώ τα πόδια του έτρεμαν ακόμα, έπιασε το τόξο, όπλισε το βέλος και περίμενε το παράγγελμα του εκπαιδευτή. Η άσκηση δεν κράτησε πολλή ώρα. Όταν τέλειωσε, ο πρίγκηπας ένιωθε ότι είχαν περάσει αιώνες. Τα αποτελέσματά της ήταν γι' αυτόν αποθαρρυντικά: είχε “σκοτώσει” πιο πολλούς “συμμάχους” παρά “εχθρούς”. Οι άλλοι τον κοίταζαν ερωτηματικά και με κάποια αμφιβολία. Είχαν αρχίσει και κάποια γελάκια εδώ κι εκεί, κάποια πειράγματα, που τα θεωρούσαν αθώα, αλλά πλήγωναν τον πρίγκηπα. Μη μπορώντας να φανερώσει την αλήθεια, έσκυβε το κεφάλι. Ο εκπαιδευτής κόντευε να τελειώσει την προφορική αξιολόγηση των αποτελεσμάτων. Είχε αφήσει τον πρίγκηπα τελευταίο. Στο μεταξύ, τα πειράγματα αυξάνονταν, καθώς οι περισσότεροι τα είχαν καταφέρει χωρίς λάθος.

- Στο σημείο αυτό, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον πρώτο από τους πρίγκηπές μας, ο οποίος συνεργάστηκε τόσο αρμονικά μαζί μου στο σχεδιασμό και την εκτέλεση της άσκησης.

Έκπληκτοι οι υπόλοιποι, στράφηκαν προς εκείνον και τον κοίταζαν σα να μην καταλάβαιναν. Κοίταζαν και τον εκπαιδευτή, περιμένοντας εξηγήσεις.

- Η άσκηση, ξέρετε, περιελάμβανε και το κομμάτι της αξιολόγησης, που ολοκληρώνεται εδώ. Στην ουσία, αυτή ήταν η πραγματική άσκηση. Στην τοξοβολία είστε όλοι σχεδόν άριστοι. Ο πρίγκηπας την εκτέλεσε λάθος , ώστε να μπορέσω να αξιολογήσω τις δικές σας αντιδράσεις. Σ' αυτόν τον τομέα αποτύχατε οι περισσότεροι, κάποιοι κατάφεραν να περάσουν, ακριβώς επειδή δεν κορόιδεψαν ή δεν κοκορεύτηκαν και ο πρίγκηπας πήρε το μεγαλύτερο βαθμό, αφού κατάφερε να σας αντιμετωπίσει με νηφαλιότητα, να διατηρήσει την αυτοκυριαρχία του και να  κρατήσει το μυστικό μας. Είστε ελεύθεροι για σήμερα. Και σκεφτείτε καλά αυτά που σας είπα.

Άλαλοι όλοι, πήραν τις σκέψεις τους και τράβηξαν για την τραπεζαρία. Ο πρίγκηπας έμεινε, γιατί είχε απορίες κι ήθελε να ρωτήσει τον εκπαιδευτή.

- Ευχαριστώ πολύ που με καλύψατε! του είπε. Γιατί όμως με αφήσατε εκτεθειμένο; Πώς ήσασταν τόσο σίγουρος ότι θα τα κατάφερνα να κρατηθώ ως την αξιολόγηση; Μπορεί να τα παρατούσα από την αρχή.
- Ξέρεις, παιδί μου, δεν αξιολογηθήκατε σήμερα μόνο. Σας μελετώ όλον αυτό τον καιρό που διαρκεί η εκπαίδευση κι είχα ήδη βγάλει κάποια συμπεράσματα. Πήρα λοιπόν το ρίσκο να σας εξετάσω σήμερα και να ρίξω στους ώμους σου μεγάλο βάρος, που ήξερα βέβαια ότι θα σήκωνες.
- Αν ήμασταν σε πραγματική μάχη, όμως, μάλλον δε θα ζούσα για το σκέλος της αξιολόγησης.
- Αν ήμασταν σε πραγματική μάχη, δε θα σε άφηνα ακάλυπτο.
- Κι αν δεν προλαβαίνατε;
- Τότε, θα σε έσωζε η τυφλόμυγα!
Ο πρίγκηπας δεν απάντησε, αλλά κατάλαβε ότι θα έπρεπε να εκπαιδεύσει τον εαυτό του να “παίζει τυφλόμυγα” σε κάθε περίσταση, ώστε να είναι όσο πιο έτοιμος για τις μεγάλες μάχες γινόταν.

(Συνεχιζεται...αλλά οχι εδώ)


Thursday, September 17, 2015

Μέσα από σένα


(Στιχοι γραμμένοι πάνω στο ομώνυμο μουσικό κομμάτι της Ευανθίας Ρεμπουτσικα):

Άραγε γιατί
να ψάχνει το κουβάρι η φωνή
που έκρυψες σε μια σπηλιά
όταν παίζαμε
κρυφτό σαν τα μικρά παιδιά, εκεί,
πίσω από την πηγή,
γιατί;

Από σένα
οι νότες πλέκουν ρέματα φωτιάς
κι οι λέξεις αποπνέουν γη.
Όσα κι αν σου πω,
δεν φτάνουν για να ζώσουν το χορό
στη δροσερή ακτή
γιατί;

Άραγε ξανά
θα δούμε τα αποδημητικά
μες στις φωλιές του ουρανού;
Θα ρωτώ
κι απάντηση θα μου 'χεις τον καρπό
του σπόρου απ' την παλιά μηλιά.

(Interval)

Το “Σ' αγαπώ”
φωνάζει και σηκώνει κουρνιαχτό.
Ελεύθερο πετάει ψηλά.
Και οι δυο
περάσαμε απ' της λήθης το στενό
και φτάσαμε στην ίδια αυλή.


Είσαι συ
και γω κι είμαστε εμείς, μαζί.
Καθρέφτες κι είδωλα. Μαζί.
Τώρα ξέρω
τι πάει να πει Αλήθεια, τι ζωή
και τα θυμάμαι όλα αυτά.
Πιστά.


I keep wondering why
this voice is looking for the skein
which you've hidden in a cave,
when we played
hide-and-seek like little children, there,
behind the fountain,
oh why?...

From you down on
the notes are twinning gushes of fire
and the words are venting earth.
Whatever I say
is not enough to wrap a dance
upon the cool coastline,
oh why?...

I keep wondering if
we'll see the migrating birds again
within the nests of sky...
I'll be asking
and you will give the answer of the seed,
a fruit of the old apple tree.

(Interval)

The "I love you"
goes on yelling and raizing dust,
while flying up high free.
Both of us
have passed through the oblivion lane
and reached the same yard.

It is you
and me and we are together; we.
Mirrors and idols. We.
Now I know
what means Truth and what means life,
and I remember everything.
Faithfully.


Friday, August 7, 2015

Επιγραμμα


μελίρρυτο                 ρητο                  ρυτο


απορριματα                        απο      ρηματα


διαλεκτος          αναλεκτων           συλλεκτων


πυριμαχος                        αειμαχος


γαια              πηγαια


αντιδοτο                        ανεπιδοτο


ταλας!                            τ’  αλας


δριμυτατα


λακωνικα



Wednesday, June 24, 2015

Τι εμείς

Έχω τίποτα για να χάσω;
Έχεις κάτι να φοβηθείς;
Ξέρω το ψωμί να μοιράσω.
Ξέρεις τον καημό να τον πεις.

Επικρέμονται καταιγίδες
και επέρχονται οι σεισμοί.
Την αλήθεια, πες μου, την είδες;
Ή την ψάχνεις στα τιμαλφή;

Τι εγώ κι εσύ, τι εμείς, τι μπροστά;
Βήμα σταθερό να πατήσουμε
να βαδισουμε
να κρατήσουμε τη φωτιά.

Τι πιστεύεις ότι θ' αλλάξεις;
Τι πιστεύω και συντηρώ;
Μπέρδεψε τα, ζωή να φτιάξεις
και θα μπω κι εγώ στο χορό.

Ένα νεύμα και μία φράση
Είμαι δέκτης, γίνε πομπός
Πέρνα, πάρε με απ' τη στάση.
Θέλει δρόμο ο προορισμός.

Sunday, June 14, 2015

Πολος Έλξης

("Διαπραγμάτευση")

Επωδυνο πλαταγισμα
Με πρόσκρουση άκαιρη
Τι ωφελεί που σωζομαι
Αφού σε λίγο ξανά
Θα νιώσω το τράνταγμα
Άσκοπο πέρα-δωθε
Θέσε μου ενα τέρμα
Μέρος για τη βαλίτσα
Που μια μπαίνει μια βγαίνει
Ξέρεις δεν ειναι πια ανεκτό
Το παιχνίδι της ελξης σου


Saturday, June 6, 2015

Νύχτες στην άμμο



Στην αμμουδιά φωτιές
Μας τραγουδούν φωνές
κι ένας Παράδεισος εκεί κοντά ανοίγει.

Πεφτάστερα ψηλά
Τα ξάστερα θολά
Το φεγγαρόφωτο αισθήσεις ξετυλίγει.

Πώς κάτι τέτοιες νύχτες να στενέψω;
Συνήθεια μου' χει γίνει η καρδιά
Του ονείρου τα πολύτιμα λεπτά
Μονάχη πού να βγω να τα μαζέψω;

Βλέμμα ζαχαρωτό
Τραγούδι φτερωτό
Προσκέφαλο η φωνή σου και μια νότα

Λιώνουν τα στεγανά
Ρευστά και τα βουνά
Τα χέρια μας χαράζουν άλλη ρότα.


Friday, June 5, 2015

Εξεταστική

         
(Ζαφειρία Κωστοπουλου, Κυματιστά Παιχνίδια)


Στον τόσο δα μικρόκοσμο που χώρεσε στη μπίλια
πλανήτες μες στο κύτταρο κι αστέρια ένα και χίλια
ξεφλούδισα τα σύμπαντα κι ασήμωσα τη γρίλια.

Συντήρησα τα φρένα μου μες στην οχλαγωγία
και συνεχίζω τις στροφές χωρίς αργοπορία.
Άμα δε γράψω φυσική, θα πέσει τιμωρία.

Ο κόσμος ένα κόσμημα
Οι φλόγες του απόστημα
Στο στόχο ο μικρόκοσμος
ο ψεύτης, ο απόκοσμος

Μες στην τεράστια απόσταση που μ' έκλεισε το ψέμα
το σκηνικό υποχώρησε και πλήγωσε το βλέμμα.
Γύρω διαβάτες συζητούν δελτία σε κάθε θέμα.

Σαν ελατήριο έφτασα τον πήχυ που ανεβαίνει
Με τις σκιές σκιτσάρισα αγάπη τι σημαίνει
Κι αυτές χρειάζονται το φως. Πρίσμα η καρδιά, μαθαίνει.

Έπαιξα με τα σύνορα, ξεχώρισα τα όρια
και μες στην απουσία σου σκάλισα περιθώρια.
Είναι στιγμές που οι λογισμοί φοβούνται τ' ανηφόρια.

Ο κόσμος ένα κόσμημα
Οι φλόγες του απόστημα
Μονάδες ηλεκτρόνια
Πυρήνες με ομόνοια



(Αφιερωμένο στη θεατρικη παράσταση της Βαγιας Παπαποστολου "Το κλουβί", που ανεβηκε από την Εφηβικη Θεατρική Ομαδα του Πολιτιστικού Συλλόγου Ελευθερούπολης στις 4 & 5 Απριλίου 2015, αφού στοιχεία της σταθηκαν αφορμή για την "Εξεταστικη").


Thursday, January 1, 2015

Γράμμα στον καινούριο χρόνο

   
Αγαπητό 2015   (και κάθε άλλη χρονιά)

Καλώς (;) μας βρήκες! Σε περιμέναμε πώς και πώς - όπως και κάθε προκάτοχό σου - γι' αυτό φορέσαμε τα καλά μας, ανάψαμε κεριά και λαμπάκια, στρώσαμε γιορτινό τραπέζι και μετρήσαμε αντίστροφα ως την άφιξή σου.

Ξεπροβοδήσαμε τον παλιό χρόνο τραγουδώντας - αφού του φορτώσαμε καθετί στραβό κι ανάποδο που συνέβη κατά τη διάρκεια της θητείας του, καθώς και όσα από τα όνειρα, τις επιθυμίες και τους στόχους μας θεωρήσαμε ακυρωμένα - και επίσης τραγουδώντας υποδεχτήκαμε εσένα - αφού σε στολίσαμε με τα νέα όνειρα, τις καινούριες προσδοκίες και τους ανανεωμένους στόχους μας.

Έτσι, ακόμα μια φορά, "παρουσιάσαμε όπλα" στον "νεαρό Άτλαντα" (σε αποκαλώ έτσι επειδή καλείσαι να σηκώσεις όλου του κόσμου τις ευχές και τα προβλήματα) που προβάλλει μπροστά μας η πλάσμα οθόνη του εσωτερικού μας κόσμου...Κι ίσως δε συνειδητοποιούμε ότι εσύ - στην καλύτερη περίπτωση μεταφοράς - είσαι απλά ένα μωρό που θα μεγαλώσει, θα γεράσει και θα πεθάνει μέσα σε 365 μέρες, άρα κάτι μικρότερο και προφανώς πιο αδύναμο από εμάς. Ή ότι - στην καλύτερη περίπτωση κυριολεξίας - είσαι απλά κι εξολοκλήρου ένα δικό μας δημιούργημα, όπως και κάθε έτος, αφού η οριοθέτηση και μέτρηση του χρόνου είναι καθαρά ανθρώπινη σύλληψη πρακτικής υφής, με σκοπό την υποβοήθηση των οργανωτικών μας πλάνων...

Συνεπώς, εσύ θα έπρεπε μάλλον να στηρίζεις τις προσδοκίες και τους στόχους σου σε εμάς κι όχι εμείς σε σένα! Κι όμως, από δω το 'χουμε, από κει το 'χουμε, βγαίνουμε "πανωλαδιά"!...Κατά την παλιά λαϊκή παροιμία, δε φτάνει που σου χρωστάμε, σου "παίρνουμε και το βόδι"!!!

Δε θέλω να σε μιζεριάσω, ακόμα δεν ήρθες καλά-καλά, αλλά να ξέρεις ότι θα σου φερθούμε περίπου όπως και στον Καρνάβαλο, που τον φτιάχνουμε μήνες, τον βάφουμε, τον στολίζουμε, τον περιφέρουμε με τυμπανοκρουσίες και τελικά...τον καίμε!!! Μπορεί να ευχόμαστε "χρόνια πολλά" - και είναι μια χαρά ευχή, για να πω την αλήθεια - αλλά έχω την εντύπωση ότι καμιά χρονιά από όσες έχουμε ζήσει δεν την έχουμε εκτιμήσει σωστά και ολοκληρωμένα...Μην περιμένεις, λοιπόν, από εμάς περισσότερα απ' όσα σου δώσαμε αυτές τις πρώτες ώρες σου μαζί μας. Από αύριο, οι περισσότεροι τουλάχιστον, θα κλειστούμε πάλι στο καβούκι μας, θα πάρουμε τον τηλεβόα μας - απαραίτητο αξεσουάρ διασποράς της γκρίνιας, της καταστροφολογίας και της προβολής μας - θα πιάσουμε θέση πλατεία ή θεωρείο και θα περιμένουμε από σένα να βγάλεις τα κάστανα από τη φωτιά, ενόσω θα φωνασκούμε και θα "διαλεγόμαστε εποικοδομητικά διαπληκτιζόμενοι", περιμένοντας την αποχώρησή σου για να πούμε: "Ουφ! τι χρονιά κι αυτή! Να πάει και να μη γυρίσει!!!"

Κλισέ; Δε νομίζω!!!

Εν ολίγοις, αγαπητό 2015, σε λυπάμαι εκ των προτέρων, αφού δε βλέπω να αλλάζουμε οπτική γωνία και να αναγνωρίζουμε ότι εμείς οφείλουμε να σε κάνουμε πλούσιο, όχι εσύ εμάς! Βέβαια, δε θέλω να είμαι η απόλυτη "Κασσάνδρα", γι' αυτό και σε ενημερώνω ότι η διέλευσή σου μέσα στο συνονθύλευμά μας θα έχει σίγουρα την τύχη να διανθιστεί με αρκετές αξιόλογες στιγμές.

Τις μεγαλύτερες ελπίδες επιτυχίας θα τις έχεις αν κατανοήσουμε επιτέλους ότι χρόνος είναι κυρίως ελευθερία να αγαπάμε, όπως λέει και ο π. Κάλλιστος Ware...Άραγε, πόσες στιγμές τέτοιας ελευθερίας είμαστε έτοιμοι να σου καταλογίσουμε; Κατά τη δύναμη και τη θέλησή του ο καθένας...Ολόψυχα το εύχομαι, να είναι πλήθος και οι στιγμές αυτές και τα χαμόγελα που φέρνουν! Έτσι, θα γίνει πιο όμορφος ο κόσμος μας και θα ανοίξουν μάτια και μυαλά.

Κι επειδή η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, ελπίζω να είναι περισσότερες από αυτές που είχαν οι προκάτοχοί σου, ώστε να έχεις θετικό ισοζύγιο πριν μας αποχαιρετίσεις.

Καλώς μας ήρθες, αγαπητό 2015!!! 


Ζ.Κ.