Thursday, January 1, 2015

Γράμμα στον καινούριο χρόνο

   
Αγαπητό 2015   (και κάθε άλλη χρονιά)

Καλώς (;) μας βρήκες! Σε περιμέναμε πώς και πώς - όπως και κάθε προκάτοχό σου - γι' αυτό φορέσαμε τα καλά μας, ανάψαμε κεριά και λαμπάκια, στρώσαμε γιορτινό τραπέζι και μετρήσαμε αντίστροφα ως την άφιξή σου.

Ξεπροβοδήσαμε τον παλιό χρόνο τραγουδώντας - αφού του φορτώσαμε καθετί στραβό κι ανάποδο που συνέβη κατά τη διάρκεια της θητείας του, καθώς και όσα από τα όνειρα, τις επιθυμίες και τους στόχους μας θεωρήσαμε ακυρωμένα - και επίσης τραγουδώντας υποδεχτήκαμε εσένα - αφού σε στολίσαμε με τα νέα όνειρα, τις καινούριες προσδοκίες και τους ανανεωμένους στόχους μας.

Έτσι, ακόμα μια φορά, "παρουσιάσαμε όπλα" στον "νεαρό Άτλαντα" (σε αποκαλώ έτσι επειδή καλείσαι να σηκώσεις όλου του κόσμου τις ευχές και τα προβλήματα) που προβάλλει μπροστά μας η πλάσμα οθόνη του εσωτερικού μας κόσμου...Κι ίσως δε συνειδητοποιούμε ότι εσύ - στην καλύτερη περίπτωση μεταφοράς - είσαι απλά ένα μωρό που θα μεγαλώσει, θα γεράσει και θα πεθάνει μέσα σε 365 μέρες, άρα κάτι μικρότερο και προφανώς πιο αδύναμο από εμάς. Ή ότι - στην καλύτερη περίπτωση κυριολεξίας - είσαι απλά κι εξολοκλήρου ένα δικό μας δημιούργημα, όπως και κάθε έτος, αφού η οριοθέτηση και μέτρηση του χρόνου είναι καθαρά ανθρώπινη σύλληψη πρακτικής υφής, με σκοπό την υποβοήθηση των οργανωτικών μας πλάνων...

Συνεπώς, εσύ θα έπρεπε μάλλον να στηρίζεις τις προσδοκίες και τους στόχους σου σε εμάς κι όχι εμείς σε σένα! Κι όμως, από δω το 'χουμε, από κει το 'χουμε, βγαίνουμε "πανωλαδιά"!...Κατά την παλιά λαϊκή παροιμία, δε φτάνει που σου χρωστάμε, σου "παίρνουμε και το βόδι"!!!

Δε θέλω να σε μιζεριάσω, ακόμα δεν ήρθες καλά-καλά, αλλά να ξέρεις ότι θα σου φερθούμε περίπου όπως και στον Καρνάβαλο, που τον φτιάχνουμε μήνες, τον βάφουμε, τον στολίζουμε, τον περιφέρουμε με τυμπανοκρουσίες και τελικά...τον καίμε!!! Μπορεί να ευχόμαστε "χρόνια πολλά" - και είναι μια χαρά ευχή, για να πω την αλήθεια - αλλά έχω την εντύπωση ότι καμιά χρονιά από όσες έχουμε ζήσει δεν την έχουμε εκτιμήσει σωστά και ολοκληρωμένα...Μην περιμένεις, λοιπόν, από εμάς περισσότερα απ' όσα σου δώσαμε αυτές τις πρώτες ώρες σου μαζί μας. Από αύριο, οι περισσότεροι τουλάχιστον, θα κλειστούμε πάλι στο καβούκι μας, θα πάρουμε τον τηλεβόα μας - απαραίτητο αξεσουάρ διασποράς της γκρίνιας, της καταστροφολογίας και της προβολής μας - θα πιάσουμε θέση πλατεία ή θεωρείο και θα περιμένουμε από σένα να βγάλεις τα κάστανα από τη φωτιά, ενόσω θα φωνασκούμε και θα "διαλεγόμαστε εποικοδομητικά διαπληκτιζόμενοι", περιμένοντας την αποχώρησή σου για να πούμε: "Ουφ! τι χρονιά κι αυτή! Να πάει και να μη γυρίσει!!!"

Κλισέ; Δε νομίζω!!!

Εν ολίγοις, αγαπητό 2015, σε λυπάμαι εκ των προτέρων, αφού δε βλέπω να αλλάζουμε οπτική γωνία και να αναγνωρίζουμε ότι εμείς οφείλουμε να σε κάνουμε πλούσιο, όχι εσύ εμάς! Βέβαια, δε θέλω να είμαι η απόλυτη "Κασσάνδρα", γι' αυτό και σε ενημερώνω ότι η διέλευσή σου μέσα στο συνονθύλευμά μας θα έχει σίγουρα την τύχη να διανθιστεί με αρκετές αξιόλογες στιγμές.

Τις μεγαλύτερες ελπίδες επιτυχίας θα τις έχεις αν κατανοήσουμε επιτέλους ότι χρόνος είναι κυρίως ελευθερία να αγαπάμε, όπως λέει και ο π. Κάλλιστος Ware...Άραγε, πόσες στιγμές τέτοιας ελευθερίας είμαστε έτοιμοι να σου καταλογίσουμε; Κατά τη δύναμη και τη θέλησή του ο καθένας...Ολόψυχα το εύχομαι, να είναι πλήθος και οι στιγμές αυτές και τα χαμόγελα που φέρνουν! Έτσι, θα γίνει πιο όμορφος ο κόσμος μας και θα ανοίξουν μάτια και μυαλά.

Κι επειδή η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, ελπίζω να είναι περισσότερες από αυτές που είχαν οι προκάτοχοί σου, ώστε να έχεις θετικό ισοζύγιο πριν μας αποχαιρετίσεις.

Καλώς μας ήρθες, αγαπητό 2015!!! 


Ζ.Κ.