Sunday, August 30, 2015

ΠΡΕΣΠΕΣ: Η δεύτερη μέρα



    Η επόμενη μέρα της επίσκεψής μας ξεκίνησε πιο χαλαρά. Μετά το πρωινό στο ξενοδοχείο, κατεβήκαμε στη Φλώρινα για μια βόλτα. Τριγυρίσαμε στο κέντρο και στην αγορά, βγάζοντας φωτογραφία ό,τι θεωρούσε αξιοπρόσεκτο ο καθένας. Βρεθήκαμε μπροστά στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Φλώρινας, αλλά ήταν κλειστό, λόγω ημέρας (Κυριακή), οπότε παραπέμφθηκε κι αυτό στις καλένδες (ελπίζω να μην αργήσουν πολύ!):




    Αφού αγοράσαμε κάποια δωράκια από ένα εργαστήριο κηροπλαστικής – όπου μείναμε άφωνοι για την επιδεξιότητα του ιδιοκτήτη και τα κομψοτεχνήματα που μπορούν να δημιουργηθούν από ένα “μακαρόνι” κεριού – προχωρήσαμε προς το ποτάμι, όπου βρίσκεται το κέντρο της κυριακάτικης αναψυχής, τόσο για τους κατοίκους της Φλώρινας όσο και για τους επισκέπτες. Καφετέριες, μαγαζάκια και πολλά παλιά κτίρια, με ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική, η οποία περιλάμβάνει αρκετά νεοκλασικά στοιχεία και, φυσικά, ορισμένες μακεδονικές λεπτομέρειες:









(Αν η δηλωση της αυτοσχεδιας επιγραφής αφορά το σπίτι, σε λιγο καιρό, απ' ο,τι φαινεται, θα πραγματοποιηθεί. Αν αφορά συγκεκριμενο αποδέκτη, τότε η πτωση του σπιτιού θα φέρει την ελλειψη;)


(Κρίμα, παντως...)



Κατά μήκος του ποταμού, αναμεσα στα αλλα, ξεχώριζε το σπιτι του ζωγραφου Κουλη Στερικα:




    Το πρόγραμμα έπειτα προέβλεπε επιστροφή. Η οποία, βέβαια, δε θα μπορούσε να μην έχει κάποια παράκαμψη, δεδομένων των προσώπων που ταξίδευαν! Κοινώς, την ώρα που αφήναμε τη Φλώρινα, αποφασίσαμε να ανεβούμε στο Νυμφαίο, να μας δουν οι αρκούδες και να τσιμπήσουμε κάτι, βρε αδερφέ (μια που θα φέρναμε την ώρα ίσα-ίσα για το μεσημεριανό). Όπερ και έγινε!
Το Νυμφαίο είναι, για όποιον το έχει επισκεφτεί και για όποιον το φλερτάρει μόνο μέσα από φωτογραφίες (να πάει το γρηγορότερο και ν' αφήσει τα νάζια!) ένα χωριό όπου η χωροχρονική μίξη  του παρελθόντος με το παρόν αφήνουν στον επισκέπτη την ελπίδα για ένα μέλλον ζωντανό που ανασαίνει καθαρό βουνίσιο αέρα.


    Είναι απόδραση και επίδραση, νοσταλγία και αναψυχή, παραμύθι και πραγματικότητα μαζί.

Αλλά, ας επισκεφτούμε πρώτα τον Αρκτούρο:








     Η περιήγηση στο Νυμφαίο με τη μπαταρία του κινητού στο μισό αφήνει την πικρία του ανεκπλήρωτου να πορεύεται μαζί με την επιθυμία να απαθανατίσεις όσα περισσότερα μπορείς. Κι αναγνωρίζεις πόσο μακροπρόθεσμα ευεργετικό είναι όταν αποφασίζει κανείς να σεβαστεί τους κανόνες για τη δόμηση σύμφωνα με τον περιβάλλοντα χώρο, χωρίς να γκρινιάζει ή να αποτελεί παραφωνία. Παντού πέτρινα σπίτια, δεμένα αρμονικότατα, τόσο με τον τόπο όσο και με την παράδοση. Αποζημίωση για όσα δεν πρόλαβα να φωτογραφήσω: η απόλαυση από το τοπίο, τη δροσιά (φορέσαμε μπουφάν!) και......το χοιρινό κότσι στη γραφική ταβέρνα που μας φιλοξένησε.














Κατεβαίνοντας από το Νυμφαίο, δεν αντισταθήκαμε στον πειρασμό να φωτογραφήσουμε και τις δυο “δίδυμεςλίμνες, Ζαζαρη και Χειμαδιτιδα:



 Ηταν η τελευταία δραστηριότητά μας για την επιστροφή, που ολοκληρώθηκε με κουβεντούλα και χαμηλούς ρυθμούς επαναφοράς στην καθημερινότητα.