Thursday, September 10, 2015

80η ΔΕΘ

 
   Είχα να πάω χρόνια. Δε θυμάμαι την τελευταία φορά, θυμάμαι όμως τις ελάχιστες φορές που πήγα σαν παιδί. Ίσως γιατί τα μάτια ενός παιδιού βλέπουν όσα ξεφεύγουν απ΄τους μεγάλους – και όλα ζωντανά, φωτεινά, μαγικά. Οπότε και οι αντίστοιχες αναμνήσεις είναι βαθύτερες και μένουν ανεξίτηλες.

   Αποφάσισα, λοιπόν, αυτή τη φορά να το κάνω το εγχείρημα και να παραβλέψω το φόβο και τη γκρίνια για την επικείμενη ταλαιπωρία – ή μάλλον να το δω εντελώς διαφορετικά. Από τη στιγμή που δεν με πίεζε κανένας να πάω κάπου και να κάνω κάτι συγκεκριμένα, θα το έπαιρνα χαλαρά (κατά το σαλονικιώτικο τυπικό, που πολύ με αρέσει) και θα κοίταζα να το απολαύσω. Τώρα, θα μου  πείτε “Να απολαύσεις τι; Όλη αυτή τη βαβούρα και τη ζαλάδα κι ένα σωρό περίπτερα και το πέρα-δώθε; Σκοτωμός!” Εμ, έτσι το έβλεπα τα περισσότερα χρόνια και προτιμούσα να περάσω τα τελευταία Σαββατοκύριακα του καλοκαιρινού καιρού στην παραλία.

   Φέτος, όμως, δεν έχω παράπονο, τη χόρτασα την παραλία. Μπορεί να μη σταμάτησα ακόμα τα μπάνια, αλλά θέλω και άλλες παραστάσεις (με κάθε έννοια του όρου). Γιατί, δεν ήταν μόνο τα περίπτερα που ήθελα να δω, ήταν και η συναυλία των αγαπημένων μου Γιάννη Κότσιρα και Λαυρέντη Μαχαιρίτσα.

   Έκλεισα λοιπόν έγκαιρα δωμάτιο σε γνωστό ξενοδοχείο δίπλα στο χώρο της ΔΕΘ, σε πολύ καλή τιμή, ετοιμάστηκα και Σάββατο πρωί (5/9/2015) αριβάρισα στη Θεσσαλονίκη. Μπήκα στην Έκθεση στη 1 μ.μ. και βγήκα στις 7 και κάτι. Όλες αυτές τις ώρες τις ανάλωσα στα διάφορα εκθέματα – και πάλι κάποια τα είδα τροχάδην ή τα παρέκαμψα, καθώς ο χρόνος δε μου αρκούσε και αναγκάστηκα να κάνω ιεράρχηση προτεραιοτήτων.

   Μπαίνοντας, με αποφασιστικότητα προσπέρασα το Εργοστάσιο Σοκολάτας, τον μεγαλύτερο πειρασμό, καθώς, αν έμπαινα εκεί, δε θα πήγαινα πουθενά αλλού! Χώρια που θα ήθελα να πάρω όλα όσα υπήρχαν μέσα! Προχώρησα προς το περίπτερο με τα βιβλία (Νο2) – δεύτερος μεγάλος πειρασμός, αλλά αποφάσισα να τον αντιμετωπίσω, καθώς καταλάμβανε μόνο το 1/4 του περιπτέρου και δε θα μου έτρωγε και τόσο χρόνο...Τελικά, παρ' όλες τις πραγματικά φιλότιμες  προσπάθειες, μου έφαγε περίπου δυο ώρες. Ένιωθα όπως ένα παιδί μέσα σε παιχνιδάδικο. Κάποια βιβλία κατάφερνα να τα προσπεράσω ευκολότερα, άλλα όμως μου έπιαναν το χέρι και με κρατούσαν κοντά τους, να τα πούμε για λίγο. Ήταν κάποια κλασικά, παλιοί γνώριμοι και φίλοι, μαζί με κάποια νεότερα, που μου είχαν κεντρίσει το ενδιαφέρον από τις περιηγήσεις στο διαδίκτυο.

   Μη μπορώντας να τα αγοράσω όλα, παρά τις προνομιακές τιμές, πήρα μόνο δυο και αποχαιρέτησα τον “παιδότοπό” μου. Κινήθηκα προς τις Λιανικές Πωλήσεις, το Share Your Art (διάφορα χειροποιήματα που έκαναν πραγματικά εντύπωση για τη φαντασία και την επιδεξιότητα των δημιουργών τους) και την Ινδική συμμετοχή (Νο 4 και 5). Πλήθος προϊόντων και επιδείξεων με σκοπό την πώληση. Εδώ χρειάζεται καθαρό μυαλό και ψυχραιμία, μια που η αγοραστική δύναμη του καθενός μας πνέει τα λοίσθια και πρέπει να κάνει μόνο στοχευμένες αγορές που έχει προαποφασίσει, γνωρίζοντας τις ανάγκες του, σε σχέση με την προσφερόμενη ποιότητα και τιμή. Όσο για τους πωλούντες, τα πράγματα είναι επίσης δύσκολα, ακριβώς λόγω αυτής της μειωμένης αγοραστικής δύναμης των επισκεπτών. Παρ' όλα αυτά, μπορούν να επιτευχθούν win-win αγοραπωλησίες, πιστεύω, ανάλογα με τη διάθεση και τη διαπραγματευτική ικανότητα τόσο των μεν όσο και των δε. Και κυρίως την ειλικρίνεια.

(Πώς τα γράφω, πώς τα γράφω...)

   Ώσπου να τελειώσω με τα περίπτερα αυτά, είχε ήδη σημάνει η ώρα του φαγητού - προ πολλού μάλιστα – κι έκανα αναγκαστική στάση σ' ένα από τα υπαίθρια ταχυφαγεία που είχαν στηθεί από τους διοργανωτές σε διάφορα σημεία της Έκθεσης. Λίγο τσιμπημένες οι τιμούλες, αλλά, λόγω της ημέρας.....και του χώρου βεβαίως βεβαίως.....Ενόσω έτρωγα, βρήκα την ευκαιρία να περιεργαστώ, έστω και από μακριά, τον εξοπλισμό Πολιτικής Προστασίας, που ήταν στημένος σχεδόν δίπλα στο εστιατόριο. Εντυπωσιακός και ενθαρυντικός για το μέλλον των διασώσεων – αχρείαστος να 'ναι!

   Έπειτα πήγα στα περίπτερα των Επιμελητηρίων (Θεσσαλονίκης & Σερρών, Νο 8,9 και 10). Προϊόντα και επιχειρήσεις των δυο νομών, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα σταντ από τις φάρμες βουβαλιών, αλλά και σε άλλα, όπου έβλεπες καθαρά την προσπάθεια για βιώσιμη επιχειρηματικότητα και ανάπτυξη. Τα ίδια και στα περίπτερα των Εξαγωγών (Νο 16), της Δόμησης και Ενέργειας (Νο 15), των ελληνικών τροφίμων με την ονομασία Γωνιά Γαστρονομίας (Νο 13) και “Η Ελλάδα στο πιάτο σας” (Νο 7) (ντελικατέσεν με ονομασία προέλευσης τα περισσότερα, όπως και κάποια παραδοσιακά προϊόντα: μέλι, λάδι, κρασί και τα...μεταποιήματά τους ), όπου αναγνώριζες τους Έλληνες που θα χαίρονταν οι πρόγονοί τους. Αυτούς που προσπαθούν, που ψάχνουν και ψάχνονται, που τιμούν την παράδοση και είναι ανοικτοί στην καινοτομία, που δεν καταθέτουν τα όπλα.

   Δεν εννοώ, φυσικά, ότι αυτούς τους Έλληνες τους βλέπεις μόνο στην Έκθεση, ούτε ότι μόνο όσοι ήταν εκεί είναι ιδιαίτερο είδος. Απλώς, αποτελούν τη εικόνα ενός ευρύτερου συνόλου που δεν αντιπροσωπεύεται καθόλου από τα – αρνητικά κυρίως - στερεότυπα που έχουν δημιουργηθεί για τη χώρα μας και τους κατοίκους της, ιδίως τα τελευταία χρόνια. Υπάρχει – ακόμα – δυναμικό στη χώρα, υπάρχουν αυτοί που παλεύουν κόντρα στις αντιξοότητες (από τα μνημόνια ως τον δύσκαμπτο κρατικό μηχανισμό) να πετύχουν αυτό που άφησε σαν παρακαταθήκη ο Ελύτης: ‎"Εάν η Ελλάδα καταστραφεί τελείως, θα μείνει μια ελιά, ένα κλήμα και μια βάρκα. Είναι αρκετά για να ξαναχτιστεί από την αρχή". Τους εύχομαι ολοψυχα να τα καταφέρουν.

   Τέλος πάντων, εκεί κατά τις 5.30 μ.μ. η ανάγκη για καφέ ήταν επιτακτική, οπότε του αφιέρωσα ένα εικοσάλεπτο και συνέχισα σε δυο ακόμα περίπτερα: Beauty & Fashion (γυναίκα γαρ...) (επίσης στο Νο 13) και Auto Motion. Αυτό το τελευταίο δεν ήταν περίπτερο, για την ακρίβεια ήταν υπαίθριος χώρος που είχε διαμορφωθεί κατάλληλα με την τοποθέτηση αυτοκινήτων, μηχανών και σταντ με προϊόντα αυτοκινήτου και μηχανής. Λίγο πιο πάνω, κοντά στη βορεινή είσοδο της ΔΕΘ, βρισκόταν η επίσης υπαίθρια έκθεση για το ποδήλατο. Πριν φτάσω όμως σ' αυτά, βγαίνοντας μόλις από το Beauty & Fashion, άκουσα ήχους soundcheck από το συναυλιακό χώρο, οπότε έκανα μια παράκαμψη προς τα εκεί, να ρίξω μια ματιά, η περίεργη, και να ανέβω μετά προς τα αυτοκίνητα και τα ποδήλατα. Δεν κοντοστάθηκα να χαζέψω την πρόβα, παρά μόνο πέρασα, μια που ο χρόνος πίεζε και έπρεπε να επιστρέψω στο ξενοδοχείο να πάρω μια ανάσα και να ετοιμαστώ.

Περισσότερες πληροφορίες στον ιστοτοπο της ΔΕΘ.