Thursday, September 10, 2015

80η ΔΕΘ - Συναυλία "Ετσι κι αλλιώς" (Κοτσιρα - Μαχαιριτσα)


   Η είσοδος όσων ήθελαν να παρακολουθήσουν τη συναυλία – και δε βρίσκονταν ήδη μέσα στο χώρο της ΔΕΘ – ήταν κάπως...επεισοδιακή. Με την έννοια ότι ναι μεν οι πορείες ήταν ειρηνικές, χωρίς επεισόδια, αλλά οι πορτες της Έκθεσης είχαν κλείσει για λόγους ασφαλείας, κάτι που ανακαλύψαμε σταδιακά, ανεβοκατεβαίνοντας την οδό Αγγελάκη και βλέποντας “κάγκελα παντού”. Τελικά, μετά το πέρας της πορείας, οι εισοδοι άνοιξαν ξανά και μπήκαμε, γύρω στις 8.30 μ.μ.

   Η ζέστη ήταν αφόρητη και συνοδευόταν από άπνοια και υγρασία, που έκαναν τα πράγματα δυσκολότερα. (Την επομένη τα sites έγραφαν ότι το συγκεκριμένο Σάββατο ήταν η θερμότερη μέρα του φετεινού καλοκαιριού – χωρίς αμφιβολία!).

   Εφοδιάστηκα με νερό και στάθηκα να περιμένω την έναρξη, μαζί με αρκετό νεαρόκοσμο, αλλά και κάποιους/ες συνομηλίκους μου, που δεν τους πτόησαν οι καιρικές συνθήκες και η κούραση. Όλοι προσπαθούσαμε να ψευτοδροσιστούμε κάνοντας αέρα με τα φυλλάδια που κρατούσαμε στο χέρι – μάταια όμως, αφού η ζέστη ήταν σχεδόν απτή και είχε κολλήσει πάνω μας. Όσο για την ορθοστασία..........Κάθισα λίγο σ' ένα πεζουλάκι, για να σηκωθώ μερικά λεπτά αργότερα, αφού έκαιγε κι είχα αρχίσει να νιώθω σαν αυγό. Ε, μη τηγανιστούμε κιόλας!

   Τέλος πάντων, έφτασε επιτέλους η στιγμή ν' αρχίσει η συναυλία, εμείς όλοι από κάτω στημένοι να χειροκροτάμε με τις πρώτες νότες και να συνεχίζουμε κατά τον ίδιο τρόπο ως το τέλος. Ένα – ένα ερμηνευσαν όλα τα αγαπημένα τραγούδια, όσα μας έχουν κρατήσει συντροφιά ατέλειωτα βράδια ή έχουν σημαδέψει τα γεγονότα της ζωής μας – ευχάριστα και δυσάρεστα - ή μας έχουν στηρίξει σε δύσκολες στιγμές. Μια – μια νότα, ένας – ένας στίχος, ξεδιπλώνονταν μπροστά μας μέσα από τις κιθάρες των αγαπημένων μας καλλιτεχνών και από την υπόλοιπη μπάντα κι εμείς τα παίρναμε και τα στέλναμε μαζί τους στον καλοκαιρινό ουρανό της Θεσσαλονίκης, όπου πότε – πότε περνούσε ένα ελικόπτερο της αστυνομίας, υπενθύμιση των μέτρων περιφρούρησης.

   Ήταν μια από τις συναυλίες όπου ξέρεις πως ο όρος “ηχητικά πυροτεχνήματα” περιγράφει αυτή ακριβώς τη λειτουργία επαφής ανάμεσα στους καλλιτέχνες και το κοινό, αυτή την επικοινωνία, αυτή τη ζωογόνα αλληλεπίδραση. We've been rocked εκείνο το βράδυ. Τόσο ο Γιάννης Κότσιρας, όσο και ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, μαζί με τους εξαιρετικούς μουσικούς που τους πλαισιώνουν,  μας ξύπνησαν, μας ζωντάνεψαν, μας συγκίνησαν και μας απογείωσαν για άλλη μια φορά.  Ενώνοντας γενιές και φύλα – ίσως και φυλές (αν και δεν είχα την ευκαιρία να το διαπιστώσω). Δε θέλω να ακουστώ απόλυτη, αλλά δεν νομίζω να υπάρχει καλύτερη, πιο εύγλωττη, αντιρατσιστική και αντιφασιστική διαδήλωση από μια τέτοια συναυλία. Κι αν έχω άδικο, ας με συγχωρήσει το πλήθος που βρισκόταν εκεί το βράδυ του περασμένου Σαββάτου που παίρνω το θάρρος να εκφραστώ σε πρώτο πληθυντικό, νομίζοντας ότι απηχώ και τη δική τους άποψη.

   Δηλώνω υποκειμενική, λοιπόν, και συνεχίζω: ξεκίνησαν με το “Ποιος τη ζωή μου”, για να περάσουν στα “Σ' αγαπάω μόνο”, “Αυτός ο ήλιος”, “Σε θυμαμαι (Penso A Te)”, “Το Φλασάκι”, “Αλεξάνδρεια”, “Το τσιγάρο”, “Έκπτωτος Άγγελος”, “Τα Μικρόβια”, “Τερατάκι Τσέπης”, “Να μ' αγκαλιάζεις”, “Τυφλές Ελπίδες”, “Ένας Τούρκος στο Παρίσι”, “Ρίξε κόκκινο στη νύχτα”, “Έλα και κόψε με στα δυο", "Αν μ' αγαπάς", "Πόσο σε θέλω” και άλλα. Κι ενώ συνήθως δεν παραλείπω να βγάλω φωτογραφίες και να τραβήξω βίντεο από τις εκδηλώσεις που παρακολουθώ (έστω λίγα πλάνα), εκείνο το βράδυ τόσο με παρέσυρε ο παλμός και η ατμόσφαιρα, ώστε μου διέφυγε τελείως.

   Όταν κάποια στιγμή, προς το τέλος, το συνειδητοποίησα, κοιταζοντας τα παιδια κοντά μου που βιντεοσκοπούσαν με τα κινητά, έκανα να στεναχωρηθώ, αλλά σκέφτηκα: “Γιατί; Αν είχα το κινητό στο χέρι, θα μπορούσα να τραγουδήσω και να χορέψω με την ψυχή μου; Όχι! Ας συνεχίσω να το απολαμβάνω κι ας μείνει το...ρεπορτάζ για άλλη φορά!” Συνέχισα λοιπόν να τραγουδάω (χωρίς καν να είμαι σε θέση ν' ακούσω σε τι τόνο – μάλλον σαλάτας!) μαζί με όλους τους άλλους. Ξανάγινα παιδί, για δυο περίπου ώρες. Κυριολεκτικά. Κι όποιος θέλει βίντεο, ας ψάξει στο γνωστό Σωλήνα όπου έχουν ήδη ανέβει αρκετά.

Αυτά λοιπόν είδε, έπραξε και άκουσε, όχι ένας Τούρκος στο Παρίσι, αλλά μια...μπλογκερού στη Θεσσαλονίκη, το Σεπτέμβρη του 2015. Άντε, κεφάλια μέσα τώρα και καλό μας, γλυκό, χρωματιστό φθινόπωρο!