Thursday, September 17, 2015

Μέσα από σένα

(Στιχοι γραμμένοι πάνω στο ομώνυμο μουσικό κομμάτι της Ευανθίας Ρεμπουτσικα):

Άραγε γιατί
να ψάχνει το κουβάρι η φωνή
που έκρυψες σε μια σπηλιά
όταν παίζαμε
κρυφτό σαν τα μικρά παιδιά, εκεί,
πίσω από την πηγή,

Από σένα
οι νότες πλέκουν ρέματα φωτιάς
κι οι λέξεις αποπνέουν γη.
Όσα κι αν σου πω,
δεν φτάνουν για να ζώσουν το χορό
στη δροσερή ακτή

Άραγε ξανά
θα δούμε τα αποδημητικά
μες στις φωλιές του ουρανού;
Θα ρωτώ
κι απάντηση θα μου 'χεις τον καρπό
του σπόρου απ' την παλιά μηλιά.


Το “Σ' αγαπώ”
φωνάζει και σηκώνει κουρνιαχτό.
Ελεύθερο πετάει ψηλά.
Και οι δυο
περάσαμε απ' της λήθης το στενό
και φτάσαμε στην ίδια αυλή.

Είσαι συ
και γω κι είμαστε εμείς, μαζί.
Καθρέφτες κι είδωλα. Μαζί.
Τώρα ξέρω
τι πάει να πει Αλήθεια, τι ζωή
και τα θυμάμαι όλα αυτά.

I keep wondering why
this voice is looking for the skein
which you've hidden in a cave,
when we played
hide-and-seek like little children, there,
behind the fountain,
oh why?...

From you down on
the notes are twinning gushes of fire
and the words are venting earth.
Whatever I say
is not enough to wrap a dance
upon the cool coastline,
oh why?...

I keep wondering if
we'll see the migrating birds again
within the nests of sky...
I'll be asking
and you will give the answer of the seed,
a fruit of the old apple tree.


The "I love you"
goes on yelling and raizing dust,
while flying up high free.
Both of us
have passed through the oblivion lane
and reached the same yard.

It is you
and me and we are together; we.
Mirrors and idols. We.
Now I know
what means Truth and what means life,
and I remember everything.

No comments:

Post a Comment