Tuesday, November 3, 2015

Το Βαλς της Πηνελόπης



    Την πρώτη φορά που άκουσα αυτό το βαλς, ήρθαν τα γραφόμενα της Πηνελόπης Δέλτα για τον Ίωνα Δραγούμη μπροστά στα μάτια μου και τράβηξαν τους παρακάτω στίχους από τα ντουλάπια της μνήμης - με κάποια κενά.

     Τη δεύτερη φορά, την...παρέα συμπλήρωσε και μια άλλη Πηνελόπη, η αρχική και αρχετυπική, εκείνη του Ομήρου, που πήρε το υφαντό της κι ήρθε να κάτσει μαζί μας, να μοιραστεί τον πόνο της.

     Τις άκουγα που συζητούσαν, που παραστεκόταν η μια στην άλλη, που έδιναν δίκιο η μια στα λόγια της άλλης, που διαφώνησαν τελικά στο ζήτημα της διάρκειας και της αντοχής. Όσο κι αν η προγενέστερη επέμενε, με τρανταχτές αποδείξεις - τις γνωρίζουμε όλοι άλλωστε! - για την επιτυχία της υπομονής, για την ομορφιά της ζωής, για την ολοζώντανη δυνατότητα της τελικής ένωσης, τη νίκη του καλού, της αγάπης και όλες τις αξίες που έχουμε παραλάβει από τους προγόνους, η δεύτερη, η κοσμοπολίτισσα, η υφάντρα του λόγου, δεν έλεγε να συναινέσει και να τα δεχτεί. Εγωίστρια; Απόλυτη; Αδύναμη;

      Δεν είμαι εγώ αυτή που θα το αποφασίσει. Είμαι απλά μια απόγονος που γηράσκει αεί διδασκομένη. Και μια χρήστης του λόγου, που αρέσκεται να πλάθει και να αναπλάθει, για να περνάει η ώρα.....Για να πω την αλήθεια, η πρώτη Πηνελόπη με έχει πείσει εδώ και καιρό, όσο κι αν κατανοώ τα έντονα συναισθήματα της δεύτερης. Ο καθένας είναι ελεύθερος ν' αποφασίζει για τα μοντέλα των σχέσεων που τον εκφράζουν - και όλοι μαζί ζούμε αυτή τη ζωή. που έχει άπειρες πόρτες και παράθυρα....

      Ας ακούσουμε, λοιπόν, την...Πηνελόπη δύο σε ένα, τι έχει να πει από το...δώμα της για όσα νιώθει:








Πες μου πως ανοίγει η ευχή σου
να με υποδεχτεί
στην πιο γνήσια διαδρομή σου
να βαδίζουμε μαζί.

Πες μου πως μετράω για σένα
όσο κι η φωτιά,
ν' αναλώσω τα σπαρμένα
λόγια τα πικρά.

Είσαι η καρδιά μου
Είσαι η μοναξιά μου
Είσαι τα όνειρά μου τα μικρά

Είσαι η υπομονή μου
Η επιμονή μου
Κι η ανάσα που με πάει μπροστά

Άλλη μια φορά
βλέπω απέναντί μου τη χαρά
στο ίδιο πρόσωπο που λαχταρά
και κρατάει η καρδιά
να φιλάει γλυκά.

Τράβηξε το φως ως πέρα
πάνω απ' τα βουνά.
Μέρωσέ μου τον αέρα
που με τυραννάει σκληρά.

Φίλα την καινούρια μέρα.
Κράτα με κοντά.
Θύμισέ μου τη φλογέρα
που ακουγόταν μακριά.