Tuesday, November 3, 2015

Χορικό Τραγωδίας



Α)     ΣΤΡΟΦΗ

Μια  παράσταση                                          
Ένα  τσίρκο  με  καινούρια  ζώα
Ίδια  τολμηρά  ακροβατικά                        
Σε  σπειροειδές  του  χρόνου  τυπικό


Χάρτινες  φωνές                                        
Απ’  την  άλλη  γη  κραυγές  με  σάρκα
Αντιδιαστέλλονται  ρυθμικά                      
Και  στη  μέση  ένα  βλέμμα  παιδικό


Αίμα  να  ‘ναι  αυτό                                    
Ή  βαφή  για  τα  αβγά  του  Πάσχα
Μήπως  τα  λουλούδια  τρελάθηκαν          
Κι  εξορίσανε  το  κόκκινο  εδώ


Θα  ‘ναι  θημωνιές                                      
Κι  όχι  υπάρξεις  οι  φωτιές  που  καίνε
Τους  αμφιβληστροειδείς  του  ματιού      
Πλημμυρίζοντας  τα  μάτια  των  χωρών


Ποιος  ειν’  ο  Θεός                                      
Που  τ’  ανδρείκελα επικαλούνται
Για  να  στείλουν
Ηνίοχους
Άρματα
Δορυφόρους
Και  πληγές  του  Φαραώ


Οι  θεοστυγείς                                                  
Καταχρώνται  πάντα  μ’  ευκολία
Ό,τι  σα  δικαίωμα  παναθρώπινο              
Αφαιρείται  από  τους  ίδιους  ηθικά


Ελευθερωτές
Εκπολιτιστές
Εθνοσωτήρες
Καταιγίζουν  μ' άχθος τα  πέρατα                  
Κι  απαιτούνε  αναγνώριση  μετά


Αεροστεγείς                                                        
Οι  αυτόκλητες  σταυροφορίες
Απηχούν  αξίες  προσποιητές                        
Και  κωφεύουν  στης  αλήθειας  τη  βοή


Τρύπια  λάβαρα                                              
Προσπαθούν  αγκομαχώντας
Να  καλύψουνε  το  Απάνθρωπο                  
Και  μ’  αυτό  τον  Διαιρέτη  τον  Κοινό


Κερδοληπτική                                                    
Κάθε  κίνηση  πρώτων  στους  πρώτους
Έσχατοι  απλά  όλοι  οι  άλλοι
Εμείς    
Που  σηκώνουμε  στις  πλάτες  τον  Αμνό


Πώς  κάθε  λαός                                                
Να  συμβάλλει  σ’  ένα  άσπρο  μέλλον
Όταν  τον  κερνούν  καλουπώματα            
Και  του  παίρνουν  την  απόφαση  λοξά


Μας  ακούει  κανείς                                          
Που  βοάμε  όλοι  με  ομόνοια
Μας  αντιφωνούν  μαύροι  σκαπανείς        
Του  συμφέροντος  ανδράποδα  αναιδή



Β)     ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ

Πλην  του  ακεραίου
όλοι  οι  αριθμοί
αποκτήσαν  λογική  και  διάνοια
με τη  στρέβλωση  της  οπτικής  φοράς


Αποσβολωμένοι
της  τρυφής  οι  αυλικοί
οι  χαμένοι  στις  ανέσεις
κοιτάζουνε
μιας  απέλπιδης  διαβίωσης  πτυχές


Εικονιζομένων
και  πλαστών  φαναριών  οι  κρατούντες
τις  σκιές  ερμηνεύουνε
σ’  ένα  θέατρο  ανάξιο  προσοχής


Ύπνε  του  δικαίου
δε  στεριώνεις  εδώ
Σ'  υποκαθιστούν  με  ουσίες  κι  ανούσιες
αφορμές
μυθοπλασίες
προβολές


Άλλος  δεν  ακούει
κι  άλλος  είν’  ο  κουφός
Ο  τυφλός  τα  βλέπει  όλα  πιο  καθαρά
κι  οι  υπόλοιποι  αρκούνται  σε  σκηνές


Πού  η  παραφροσύνη
και  πού  η  λογική
Η  διαύγεια  στην  ανταύγεια  εκτοπίζεται
της  αιθάλης  τα  μερίδια  εναργή


Μέτωπα  ιδρωμένα
Μέτωπα  ανοιχτά
Τόσα  μέτωπα  πυρρά  στην  πρώτη  γραμμή  από  βλήματα
απόβλητα  ιδεών


Λοιδωρούν  οι  φόνοι
τα  ριζά  των  ψυχών
Εμπορεύονται  τα  έθνη  αναίσχυντα
οι  αέναα  παλίμβολοι  βλαστοί


Η  ίδια  η  Ιστορία
καταβλήθηκε  πια
από  τη  συχνή  επανάληψη
φαύλων  κύκλων σε  γραμμή  παραγωγής


Η  Λερναία  Υδρα
ξέρει  την  πρακτική
Ήρωες  να  προσεταιρίζεται
και  κεφάλια  να  τους  κάνει  φονικά


Απορίας  λίθοι
Εναργείας  τριγμοί
Οι  ρωγμές  από  τα  λάθη  βαθαίνουνε
Των  παθών  αποτιμούν  την  πληρωμή



Γ)      ΕΠΩΔΟΣ

Αμφοτερόγλωσσο  είδος              
ο άνθρωπος              
κυλιέται  στο  συνονθύλευμά  του


Διπρόσωποι  εντρυφούμε              
μες  στην  αδυναμία              
ζητώντας  παραμύθια


Το  φως  απεμπολούμε            
Θρέφουμε  το  σκοτάδι          
με  πληρωμένους  λύχνους


Για  όλα  μιλούν  οι  ήχοι              
Ωρύονται  οι  όψεις            
Οι  μάσκες  τις  προδίδουν


Οργιώδες  καρναβάλι              
Κλείνει καθένας  κύκλος              
στην  επανάληψή  του


Σκάβει  η  κωμωδία                  
Επιτύμβιους  θρόνους            
για  τους  θεράποντές  της


Καθένας  ένας  κούκος            
Όλοι  μαζί  λιοντάρια            
Νύχια  παντού  και  δόντια


Ανάξια  η  αξία                      
που  τέρπει  με  αναλώσεις            
ανήκουστες  συνθήκες


Σιωπητήρια  λόγια            
μπάντες  φάλτσα  ηχούνε        
στον  τάφο  της  Αγάπης


Μονάχα  η  ελπιδα           
σαλεύει  μ’  αρμονία  τα  χείλη                  
κι  ανασαίνει.