Wednesday, June 29, 2016

ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΑ




Γύρισε
Έτρεξε
Πρόλαβε  πια
Τώρα  που  κατάφερνε  πολλά
Μάζευε  και  τους  κεραυνούς
                                                 Είχε  πάρει  τους  δρόμους
                                                Απ’  τα  μεσάνυχτα
               Στεναγμοί  
Κουρνιαχτοί
Συνάζονταν  στη  σειρά
Στην  απογραφή  της  φυγής
Σα  φωτισμένη  σπηλιά
                                                                                             Με  μύστες  σταλακτίτες
                                                                                           Στα  χίλια  καλντερίμια της        
                                                                                        Που  διώχνουν  τ’ αγρίμια της
                                                                                            Ακόμα  και  το  βράδυ
                                                                                        Φανέρωνε  πλήθος  δαιδάλων
                                                                                            Το  ανήμερο  κεφάλι
                                                                                 Και  πονούσε  η  κάθε  προσπάθεια


Στο  μιντέρι  το  κληρονομικό
Στ’  αλώνια
Όπου  στρώνει  καθένας  
Ό,τι  έχει  πρόχειρο  κολατσό
Έστρωσε  μέρα         μια  συγγνώμη        μια  δέηση      κι  ένα  σουγιά
Κι  άνοιξε  δρόμο  αληθινό
Οδηγοί             η  αφορμή           η  αιτία             το  ξέσπασμα
Σταθμάρχης  ένας
Ο  εργοδηγός  θνητών  συνεργείων
                                                           Φωτός  εργατών
                                                                                         Των  έργων  των  αθάνατων
Ιδεώδης
Μυστηριώδης


Και  προχωρούσε  
Ανηφόρια  ανέβαινε
Πέρναγε  από  στοές
Προσπερνούσε  τον  καιρό
Του  ‘μενε  πίσω
Κι  οι  κυρές  τον  καλησπέριζαν
Στα  κατώφλια
Που  τα  κένταγαν
Ή  έπλεκαν  λόγια  στο  βελονάκι
Και  στα  χρόνια


Κι  αγάπαγε  στα  γέλια  τα  γυαλιά
                                                    Τα  καθαρά  τ’  αστέρια  μάζευε  για  φρούτα
                                                              Χόρευε  η  αγάπη  φωναχτά
                                                           Δε  θα  τ’  ανακάλυπτε  κλειστό
                                                              Το  καρνάγιο  του  κόσμου

                                        Τώρα  προχωρούσε  στον  Πανωμαχαλά…

Είχαν  περάσει  τα  μεσάνυχτα  προ  πολλού
                                            Μα  τα  φώτα  επιζούσανε  ακόμα



Σπόρος  σκαλιστός                                                             Κι  όσα  στην  ακροποταμιά
Κλιμακωτά  ορθάνοιχτος                                                   Μέναν  κρυμμένα
Μονάχος  του                                                                       Σηκώναν  στον  άνεμο
Στον  άργιλο  και  στον  πηλό                                     Ξαναγεννημένα  στολίδια  και  χνάρια
Παράσταινε  τα  μύρια  και  τα  όσα

                          Στα  τόξα  λικνιζόταν  η  καρδιά
                                                      Μες  στην  αιώρα  της  μαυλίστρας  φαντασίας
                          Κι  απαντούσε  η  ψυχή   φλογάτη
                                                     Στον  αναστεναγμό  του  φύλλου  που  γυρνούσε


Πρώτο  κι  άγνωστο  ήταν
Ζαλισμένο  κι  όμως  πεντακάθαρο
Τέτοιο  ταξίδι  σ’  άπειρα  μέρη
Κοντινά  και  μακρινά
Κι  ανάμεσα  στους  άλλους


Οι  τρελοί  μόνο  εμπαίζανε
Στο νου  τις  αποστάσεις
Στις  πράξεις  των  μικρών  και  των  μεγάλων
Κι  έμοιαζε  ξαφνικά  αποκομμένο
Το  κάθε  βλέμμα
Απ’  το  πλήθος  του  βάθους
Που  γεννάει  τους  πίνακες


                        Κάποια  αγκύλη  θάλασσα                               Αρμένιζε  με  κόπο
                        Κι  ούτε  που  τον  ένοιαζε                                Πότε  ξημέρωνε


Μάλωνε  με  τα  πουλιά  που  του  διώχναν  τα  σκιάχτρα
                                   
                                       Και  με  τ’  άλλα  που  έφευγαν  ξόρκιζε  τους  καημούς
                             
                                        Κάτι  όμως  τον  κρατούσε  στην  αετοφωλιά

                                                                Μεράκι  ή  βάσανο

Μετρούσε  μέρες  σε  κίνηση  αργή
Τώρα  πια  δεν  υπήρχαν  ταξίδια
Ξετύλιγε  τώρα  νέες  κλωστές
Στημόνια  κι  υφάδια  
Μιας  κάποιας  αμαρτίας
Που  ‘γινε  ανάγκη
                                                  Αρνήθηκε  γι’  αγάπη  ν’  αφήσει  χώρο


Ήρθε  κι  άλλο  ξημέρωμα
Εισχώρησε  μουλωχτά
Καταράστηκε  την  απραξία
Κι  ό,τι  πήρε  μαζί  
Τότε  που  όλα  τ’  αγόραζε
                                                                  
                                                                   Στη  συνέχεια  πήρε  δρόμο  στο  ένα  πόδι
                                                                                         Φόρεσε  σανδάλι  στο  άλλο
                                                                       Κι  όσο  κι  αν  φώναζε  ο  γκιώνης  
                                                                                         Νύχτα  ονόματα
                                                                                         Μπήκε  μέσα  στα  περιβόλια
                                                                                         Και  κυνηγούσε  φίδια


Πού  ζούσε  ο  φίλος  
Ο  χαμένος  στα  πολύ  βρεγμένα  χρόνια
Και  πού  αυτός  δεν  ήξερε

                         
                                     Το  φανάρι  ποιος  να  το  ‘χε  στείλει
                                     Και  του  ‘δειχνε  αυτά  που  χάλασαν
                                     Απ’  τις  κοφτές  πέτρες

                                                              
                                                                                     Αν  έχανε  το  στοίχημα
                                                                                    Το  πενιχρό  κομμάτι  λυκαυγές
                                                             Πόσο  και  πότε  να  το  πληρώσει  δε  θα  ‘χε


Περνώντας  τους  τυφλούς
Στη  γη  της  ορατότητας
Χορηγούσε  αναμμένους  δαυλούς
- εκεί  κοντά  ήταν  οι  δίαυλοι –
Γνέθοντας  το  φυτίλι


Όση  πείρα  κι  αν  πήρε                                               Στην  κορφή  των  μυστικών
Δε  μπόρεσε  ν’  ανταποκριθεί                                     Στις  αλλαγές
                                                   Απ’  τη  μανία  του  θυμικού  του

Όπλο  δεν  έβρισκε  δυνατό                                                      Και  σαν  καρίνα  πλοίου
Σκαμπανέβαζε  στο  χάος                                                       Σ’  έναν  ασύγκριτο  χορό
                                                         Πιωμένων  πειρατών


Αφού  στο  χείλος  της  προστασίας
                                                                                     Έδωσε  κίβδηλα  ανταλλάγματα
Πέτυχε  εντούτοις
                                                                                 Ν’  ακούσει  μακρινά  κανακέματα
Τη  στιγμή  που  αποτραβούσε  το  βλέμμα
                                                                                  Για  ν’  αντικρύσει  τη  μόνη  του
 
                                                                  Αλήθεια  

Σ’  ένα  παραμύθι  ατρόμητος                                    Σ’  άλλο  ευκίνητος  πάνθηρας
                                     
                                                        Κι  άλλοτε  θεός  με  σοφία
                                     
                                                     Ακολουθούσε  εαυτός  εαυτόν
                      
                                    Μα  ήταν  το  είναι  του  ένας  αλύτρωτος  ναύτης



Αυτό  τον  παρακίνησε
Να  ξεχάσει  τη  μέθη  του
Να  τιμήσει  της  αλληλίας  
Την  παρουσία  εκεί  κοντά
Κι  απ’  το  περιχαράκωμα
Να  σβήσει  πια  τα  χνάρια  του
                    

                                               
                                                            Ξεχώρισε  η  συζυγία

                                                                   
                                                                      
                                                                                  Ισορρόπησε  σ’  αυτήν
                                                                                   Όντας  ελαφρύς
                                                                                  Κι  απ’  τις  διαμέτρους
                                                                                Διάλεξε  το  αίσθημα  του  κόπου



Πώς  να  σταθεί  να  κλαδέψει
Ή  να  βοτανίσει
Κάθε  εσπερινό  ή  εωθινό  ποτάμι                               Τη  στιγμή  που κατεβάζει
                                                                                     Το  φτωχό  φορτίο
                                                                                Σ’  αναμμένο  φριχτά  επίστρωμα
                                                                                       Ξεφλουδισμένο  
                                                                                     Χωρίς  πιστό  αντίχρωμα

Το  χειρότερο  χαρτί  που  τρέπει
Σε  στυγνή   δολοπροστασία
Τον  καλεί  επίμονα  στο  κρύο                                          Μα  η  γραμμή  εντείνει
Της  αποστασίας  του                                                       Το  αδικοχαμένο  πλάτος
                                                       
Και  το  κοντάρι
                                                         Σχεδόν  απόκληρο
                                                       Ψάχνει  να  τον  βρει  
                                                          Στα  σκοτεινά

Ως  πόρτα  σκυφτή  με  οντότητα
Δείχνει  να  ζητά  τις   απόψεις  του  τοίχου
           
                              
                                          Ο  κόσμος  ο  δικός  του  βγάζει  αποφορά
                                          Και  ίσως  ανθρώπινα  οι  τόποι  της  συμφοράς
                                          Να  ‘χουν  ευθύνη  
                               
                                          Δίπτωτη  λεία  ψυχή
                                         Συμμετέχει  πέρα  για  πέρα
                                         Στο  συναρτημένο   κοπάδι  της  αυλής
                                         Στέκει  στην  ουρά
                                         Και  πειθήνια  γκρινιάζει
                                         Δημεύει  την  ασχήμια  
                                         Δίχως  να  την  δεσμεύει
                                        Στον  κλοιό  που  όπως  λένε  
                                        Τον  νοιάζεται
                   
                                        Κάποτε  θα  τον  ξεκοκαλίσει

Συναπτά  λίγα  μετρά  τα  δόντια  του            Και  συγχρωτίζεται  με  τα  κύματα
Καθώς  λείπει  απ’  τ’  άστρα                                  Η  αψιδωτή  βοήθεια

Με  μεικτή  δοκησίδρομη  όψη  εξοπλίζεται
Συνεχείς  πληροφορίες  αποκρούει

                                                                                           Θα  μείνει  πολεμιστής

Κι  όπως  θα  παίρνει  ύψος
               Θα  του  κλείνει  το  μάτι
                              Από  χαμηλά  ο  μικρός  επαίτης
                                         
                                                                         Που  θα  ‘χει  την  παράδοξη  αγκαλιά
                                                                                 Να  χωρά  όλη  την  εικόνα
                                                                     Του  ειρηνοκυλίσματος  των  ανθρώπων

Το  ένα  μέλλον  πέρασε                                   Κι  αγγίζει  τον  αμπελώνα  το  άλλο
  

                                                   Σβέλτο  και  γελαστό