Monday, January 2, 2017


Of the petrified woman

You're looking for the man that holds the keys to love for years.
Till now your crust is firmly closed; not even the sun can get through.
Waves keep on passing by; you stay there for ages.
You find a cavity on the rock, a shelter to sustain you
so that you stop breaking on it, so that you stop bleeding.
That is alright this way! At least the pain is over.
Or maybe you delude yourself and think it's getting better...
And, where does the key holder stand? There, in the shade of olives.
And you? You keep on finding it awkward how the road has missed you
just before reaching the resource, only few steps away.
Meanwhile, you found a lantern and shed light on every acre and stone
and then the sun came, sat on them, to expell the winter.
Washed by voices and tunes, your place became a nightsky
and now your road is bringing forth the key holder you expected.


Της πετρωμένης

Γυρεύεις χρόνια ολόκληρα τον κλειδοκράτορά σου.
Ως τώρα το καβούκι σου κλειστό στο φως του ήλιου.
Περνούν τα κύματα, περνούν και φεύγουν· εσύ μένεις!
Βρίσκεις θαλάμι κούφωμα στο βράχο να κουρνιάσεις,
να μη χτυπάς πια πάνω του, να πάψεις να ματώνεις.
Ας είναι κι έτσι! Χάνεται τουλάχιστον ο πόνος.
Ή έστω ξεγελιέσαι πια και λες πως λιγοστεύει……
Κι ο κλειδοκράτορας; Εκεί στη σκιά του ελαιώνα.
Κι εσύ απορείς αμήχανα πώς σ’ έχασε ο δρόμος
πριν φτάσεις στη διέξοδο μονάχα λίγα μέτρα.
Μα βρήκες λύχνο, φώτισες κάθε γωνιά και πέτρα
κι έκατσε ο ήλιος δίπλα σου να διώξει το χειμώνα.
Από φωνές και μουσικές ξαστέρωσε ο τόπος
και τώρα βρίσκει ο δρόμος σου τον κλειδοκράτορά σου.